เธอยิ้มที่มุมปาก แล้วกล่าวขึ้นว่า “ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันเพิ่งจะเจอกันความจำขององค์ชายหกถูกหมากินแล้วหรือ”100
เข้ามาภายในพระตำหนักรับรอง เพียงแต่กินอาหารมื้อค่ำหนึ่งมื้อ เฉินเสียนเข้ามาที่ห้องโถงใหญ่ และองครักษ์หลวงก็ได้เข้ามาด้วย ยืนตรงนิ่งเหมือนปากกาภายในห้องโถงใหญ่จัดโต๊ะเตี้ยๆไว้หนึ่งตัว เวลายังไม่มืดค่ำ เลยยังไม่ได้กินอาหารกันองค์ชายหกชำเลืองมององครักษ์หลวงที่อยู่ตรงนั้น แล้วกล่าวขึ้นว่า “องค์จักรพรรดิต้าฉู่ของพวกเจ้าไม่ไว้วางใจพวกข้าหรือ กลัวว่าพวกข้าจะกลั่นแกล้งองค์หญิงจิ้งเสียนหรือว่าอย่างไรกัน?”องครักษ์หลวงกล่าวว่า “องค์ชายหกโปรดประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ หน้าที่ของกระหม่อมก็คือดูแลความปลอดภัยขององค์หญิงตามคำสั่งขององค์จักรพรรดิช่วงเวลาสั้นๆก็มิกล้าเกียจคร้านพ่ะย่ะค่ะ”องค์ชายหกโบกสะบัดมือ กล่าวว่า“ช่างเถิด พวกเจ้าชอบยืนก็ยีนไปเถิดนะ”ภายในห้องโถงใหญ่อบอุ่นราวกับช่วงวสันตฤดู ด้านนอกห้องโถงใหญ่มีหิมะทยอยตกลงมาองค์ชายหกหยิบเหล้าหมักสับปะรดที่เป็นสูตรพิเศษจากเย่เหลียงออกมา บรรจุใส่กาวางอยู่บนเตาในน้ำก็ร้อนอยู่ จุ๊ปากอย่างชื่นชมกล่าวขึ้นว่า “องค์หญิงจิ้งเสียนไม่ต้องเกรงใจ อีกสักครู่ชิมลิ้มรสดู นี่เป็นเหล้าดีนะ”ท่านอ๋องของเปั่ยเซี่ยยิ้มเล็กน้อย แล้วกล่าวขึ้นว่า “ข้าจำได้ว่าองค์ชายหกไม่ใช่ว่ามอบเหล้าหมักสับปะรดนี่ให้องค์จักรพรรดิต้าฉู่ไม่น้อยเลยไม่ใช่หรือ? เหตุใดยังมีอยู่?”องค์ชายหกกล่าวว
