คนอื่นเดาได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่รูม่านตาของเจ้าน่องน้อยก็ดำมากเหมือนกัน มีความชัดเจนเฉพาะตัวของเด็กเป็นเพราะว่าเมื่อก่อนเธอไม่เคยสังเกตเห็นการแสดงออกที่ละเอียดอ่อนของเจ้าน่องน้อยเช่นนี้เจ้าน่องน้อยดึงแขนเสื้อของเฉินเสียน เฉินเสียนจึงดึงสติกลับมาได้ และไม่ได้คิดเรื่องนั้นต่อ ค่อย ๆ แก้ปมเชือกออก และผูกกลับเข้าไปใหม่และกล่าวว่า “องค์จักรพรรดิไม่อนุญาตให้เจ้าเล่นกับจระเข้ และไม่อนุญาตให้เจ้าเล่นน้ำ พรุ่งนี้พวกองค์หญิงและองค์ชายก็ต้องมาเดินผ่านที่ของพวกเราเพื่อไปโรงเรียนไท่”เจ้าน่องน้อยหลับตาฟัง “อืม”สองแม่ลูกเริ่มสื่อสารกันง่ายขึ้นในแต่ละวัน335
เฉินเสียนมองมาที่เขาและพูดอย่างโน้มน้าวใจ “องค์หญิงและองค์ชายกลัวจระเข้ที่อยู่ในทะเลสาบ และจำเป็นต้องเดินผ่านถนนเส้นนี้เพื่อไปโรงเรียนไท่ ยังไงก็ต้องมีผู้นำทางอยู่ข้างหน้าถูกไหม? เวลานี้ใครเดินอยู่หน้าสุด คนนั้นก็คือผู้กล้าหาญ ถึงจะได้รับความรักและคำชมเชยจากองค์จักรพรรดิ”
336
