พรรดิมีความกล้าหาญเพียงน้อยนิด เมื่อเทียบกับเด็กอายุหนึ่งขวบสองขวบ ถ้าแผ่ออกไปคงน่าขำน่าดูดังนั้นองค์จักรพรรดิจึงออกคำสั่งอีกว่า องค์หญิงและองค์ชายทั้งหลายจะต้องเดินผ่านเส้นทางนี้เพื่อไปโรงเรียนไท่เหอ ใครก็ห้ามปฏิเสธในเวลากลางคืน พระตำหนักไท่เหอกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ถึงอย่างไรฝังตรงข้ามก็มีองครักษ์คอยเฝั้าเวรยามดูแลความเรียบร้อยอยู่ คืนที่หนาวเหน็บค่อย ๆผ่านไปอย่างเชื่องช้า คนในวังต่างก็พากันกลับไปนอนพักผ่อน จึงไม่จำเป็นต้องเฝั้ายามกลางคืนเหลือไว้เพียงโคมไฟในวังเพียงไม่กี่อันที่อยู่ใต้ชายคา มีแสงสลัวเล็กน้อยเฉินเสียนไม่มีทีท่าจะง่วงนอน เจ้าน่องน้อยก็ดูยังมีสดชื่นมีชีวิตชีวาอยู่ถึงแม้ว่าพระตำหนักไท่เหอจะไม่มีไม้ไผ่ที่ยาวพอ แต่ในครัวก็มีแท่งฟืนที่แข็งแรงพอ334
เฉินเสียนสั่งให้แม่นมซุยไปหยิบแท่งฟืนมาที่ห้อง และหาเชือกปั่านมา ขั้นแรกให้เจาะรูร่องเล็กๆ ที่แท่งฟืน แล้วใส่เชือกปั่านลงในร่องเพื่อไม่ให้เชือกปั่านหลุดออกมาได้ง่ายเจ้าน่องน้อยนั่งอยู่บนพรม จ้องมองเฉินเสียนที่กำลังทำงานฝีมือเฉินเสียนมัดปมอีกด้านหนึ่งของเชือกปั่านไว้ และทำให้เจ้าน่องน้อยดู เธอดึงเชือกออกไปอย่างแรง และปมจะถูกหยุดชะงักทันทีเจ้าน่องน้อยหรี่ตามองด้วยความสนอกสนใจไม่รู้ว่าทำไม กิริยาท่าทางที่เขาแสดงออก ทำให้เฉินเสียนนึกถึงซูเจ๋อขึ้นมาเมื่อซูเจอแสดงท่าทางเกียจคร้าน ดวงตาของเขาก็หรี่ลง และรูม่านตาที่ลึกดำไม่สามารถทำให้
