ากซักถาม คนในวังถอนหายใจกล่าว “ใต้เท้าไม่รู้อะไร ถนนที่พระตำหนักไท่เหอถูกปิดกั้นแล้ว จระเข้ทั้งหลายต่างก็ว่ายน้ำขึ้นมานอนบนฝัง ไม่มีใครกล้าเดินผ่านเส้นทางนั้น ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้ จระเข้ได้กัดขาของคนที่เลี้ยงพวกมันขาดไปข้างหนึ่ง”ซูเจ๋อกล่าว “จระเข้ที่พระตำหนักไท่เหอก็ไม่ได้เพิ่งจะมีเมื่อไม่กี่วัน ก็อยู่ในความสงบปกติมาโดยตลอด”“แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้องค์หญิงจิ้งเสียนและลูกชายของนาง นำเนื้อสัตว์ออกมาให้อาหารจระเข้เป็นการส่วนตัว และหลังจากนั้นก็นำแท่งไม้ไผ่ไปแกว่งกวนเล่นในน้ำแกว่งจนจระเข้ถูกรบกวน จึงทำให้พวกมันพากันมาขึ้นฝังที่ฝังตรงข้าม”ซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นและปล่อยลงอย่างสบายใจ “เป็นเช่นนี้นี่เอง แต่ปล่อยไว้อย่างนี้ได้ยังไง จะทำให้การเรียนขององค์หญิงและองค์ชายล่าช้าไปได้”หลังจากที่องค์จักรพรรดิทราบเรื่องที่เกิดขึ้น จึงรู้ว่าเด็กคนนั้นว่างมากไม่มีอะไรทำ เรื่องต่าง ๆ ในราชสำนักก็มากพอ องค์จักรพรรดิไม่มีเวลาว่างมาสั่งสอนเขา333
หรอก อีกทั้งทูตของเปั่ยเซียก็กำลังเดินทางมา ทำให้ตอนนี้เขายังไม่สามารถจัดการกับจิ้งเสียนสองแม่ลูกคู่นี้ได้ดังนั้นจึงทำได้เพียงออกคำสั่งยึดไม้ไผ่ทั้งหมดที่พระตำหนักไท่เหอ และห้ามให้เจ้าน่องน้อยเข้าใกล้บริเวณริมทะเลสาบเพื่อก่อกวนจระเข้ในน้ำแม้ว่าจระเข้จะน่ากลัว แต่มันก็แค่นอนอยู่ริมน้ำโดยไม่โจมตี ยิ่งไปกว่านั้นพวกมันก็ไม่ได้เข้ามาบนฝังเลยองค์หญิงและองค์ชายขององค์จักร
