ว่าองค์หญิงจิ้งเสียนรักลูกชายของเธอมาก ตามใจให้ลูกชายเอาเนื้อสดให้จระเข้กินและถูกสั่งห้ามโดยองค์จักรพรรดิแล้ว เธอก็ตามใจลูกชายให้เขาใช้แท่งไม้ไผ่กวนน้ำที่ริมทะเลสาบ ทำให้ทะเลสาบกระเพื่อมเป็นคลื่นอยู่พักหนึ่งเมื่อจระเข้ไม่มีอะไรกินก็ชอบหามุมสงบ ๆ พักผ่อน เมื่อเจ้าน่องน้อยเอาไม้ไผ่แกว่งลงไปที่น้ำ จระเข้ก็ต่างตะกายแหวกว่ายไปอีกฝังหนึ่ง และขึ้นไปพักผ่อนบนฝังริมทะเลสาบทุกวันที่โรงเรียนไท่เปิดเรียน องค์หญิงและองค์ชายทั้งหลายต่างก็ต้องเดินผ่านฝังตรงข้าม เพื่อไปเรียนที่โรงเรียนไท่แต่แล้วทางที่ต้องเดินผ่านก็กลับเห็นจระเข้ที่ขึ้นมานอนอยู่ริมฝัง ดวงตากำลังจับจ้อง ราวกับกำลังรอกินเหยื่อ และมีสีหน้าที่ดุร้ายน่ากลัวองค์หญิงและองค์ชายทั้งหลายต่างก็ตกใจกลัวจนร้องไห้ออกมา นางกำนัลและขันทีที่มีหน้าที่คอยไปส่งพวกเขาไปโรงเรียนไท่ก็ตกใจไม่น้อย ถึงขนาดที่ขาทั้งสองข้างไม่มีเรี่ยวแรงจะเดินต่อ332
องค์หญิงและองค์ชายทั้งหลายต่างก็ไม่กล้าที่จะเดินผ่านถนนเส้นนี้อยู่หลายวันและต้องไปใช้เส้นทางอื่นในการไปโรงเรียนไท่แทน จึงทำให้ต้องเดินอ้อมไกลออกไปดังนั้นในช่วงสองสามวันเหล่านั้น โรงเรียนไท่จึงดูเหมือนร้างเปล่าอย่างยิ่ง ซูเจ๋อก็ดูว่างขึ้นเช่นกันในตอนเช้าหลังจากที่มาถึงโรงเรียนไท่ได้ไม่นาน ผู้คนจากในวังหลวงมาที่โรงเรียนไท่อย่างต่อเนื่องเพื่อบอกกับซูเจ๋อว่า องค์ชายคนนี้ องค์หญิงคนนี้วันนี้ก็ไม่มาเรียนซูเจ๋อพลั้งป
