ตรงข้าม มองเห็นชายคนนั้นกระพือปีกและดิ้นรนอยู่ในน้ำ และกล่าวอย่างสบายใจว่า “อ๋อ แม่เห็นแล้ว ดูเหมือนจะเป็นคนเลี้ยง ทำอะไรไว้ ก็ต้องได้รับสิ่งนั้น”คราวก่อนหากไม่ใช่เพราะคนให้อาหารทำให้จระเข้เหล่านี้ไว้ใจ เจ้าน่องน้อยก็คงถูกซูเจ๋อลักพาตัวออกไปจากพระตำหนักแล้ว และซูเจ๋อก็คงไม่ต้องได้รับบาดเจ็บหนักไปทั้งตัวคนเลี้ยงจระเข้คนนี้ สมควรโดนเพราะเขาฝึกสอนจระเข้เหล่านี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าจระเข้เหล่านี้จะรู้สึกขอบคุณเขาหรือเปล่ามีคนตกลงไปในน้ำ จระเข้ค่อนข้างไวต่อความรู้สึก อีกทั้งเนื้อสดในมือของเจ้าน่องน้อยก็หมดลงแล้ว จระเข้เหล่านี้ก็ดูเหมือนจะเริ่มใจร้อนเฉินเสียนปิดหนังสือลง และจูงมือของเจ้าน่องน้อยเดินเข้าไปในห้อง และกล่าวว่า “ดูสิมือมันไปหมด แม่พาเจ้ากลับไปล้างมือในห้องนะ”เมื่อเจ้าน่องน้อยเดินจากไป จระเข้ที่อยู่ด้านล่างก็หันกลับและว่ายไปทางอื่นทันที
329
