ยื่นมือไปคว้าตัวเธอทันที :“เฉินเสียน!”เพียงแต่ฉินหรูเหลียงช้าไปหนึ่งเก้า เฉินเสียนกระโดดออกไปก่อนที่เขาจะคว้าโดนตัวเธอรถม้าวิ่งค่อนข้างเร็ว เธอกระโดดออกไปอย่างไม่กลัวและไม่สนใจอะไรแบบนี้จะบาดเจ็บเอาได้ง่ายๆฉินหรูเหลียงรู้สึกสะดุ้งไปทั้งใจ รีบชะโงกหน้าออกไปดู เห็นเฉินเสียนกระเด็นลงบนหิมะไถลออกไปค่อนข้างไกล เพราะเธอไม่ได้กะน้ำหนักตัวและฝีเท้าให้ดีกระโดดลงบนหิมะอย่างจังเขาจึงรีบสั่งให้คนบังคับรถม้าหยุดรถในทันที คนบังคับรถม้าใช้เวลาหยุดรถพอควร และไถลไปค่อนข้างไกล238
เฉินเสียนรู้ดีว่าทำแบบนี้อันตรายมาก แต่เธอก็ได้เล็งกองหิมะที่สูงแล้วหนาที่สุดไว้แล้ว ไม่ว่าจะกระโดดลงไปยังไง ก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอะไร อย่างมากก็แค่เจ็บนิดๆ หน่อยๆความรู้สึกที่เย็นยะเยือกสัมผัสเข้ากับไหล่และแขนผ่านเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่เธอใช้แขนทั้งสองข้างเป็นเกราะกำบังและหนุนศีรษะไว้อย่างชำนาญ เพื่อหลีกเลี่ยงการได้รับบาดเจ็บฉินหรูเหลียงกระโดดลงจากรถม้า เห็นเธอค่อยๆ คลานลุกขึ้นจากกองหิมะแล้วค่อยๆ ปัดเศษหิมะออกจากตัวเธอเฉินเสียนหันกลับไปมองเขา พูดขึ้นในระยะไกลว่า : “ท่านกลับไปเถอะ ข้าจะกลับไปก่อนฟั้าสางแน่นอน”เมื่อพูดจบ ฉินหรูเหลียงยังไม่ทันจะตามมา เฉินเสียนก็หมุนตัวแล้ววิ่งเข้าไปในตรอกที่มืดมิดข้างถนนอย่างรวดเร็ว แล้วเขาจะไปตามหาจากที่ไหนกันเล่าฉินหรูเหลียงยืนอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง สุดท้ายแล้วเขาจึงค่อยหมุนตัวเดินกลับไปที่ร
