็กน้อยที่คิดถึงอ้อมกอดของแม่ก็เท่านั้นเฉินเสียนค่อยๆ วางเขาลงบนเตียง แล้วจึงห่มผ้าให้กับเขา เธอเฝั้าดูเขาอยู่ครู่หนึ่ง จึงค่อยออกจากห้องไปสอบถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อปรากฏว่าที่แท้แล้วลานด้านหน้าพระตำหนักไท่เหอมีเพียงที่เดียวที่อยู่ใกล้กับประตูทางเข้าที่สุด ด้านหลังเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ จึงไม่สามารถใช้หนีได้ หากว่านักฆ่าคนนั้นอยากหนีออกไปจากวังนี้ไป ก็จะต้องใช้ประตูนี้เพื่อไปยังฝังตรงข้ามเท่านั้นแต่นึกไม่ถึงว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้น นักฆ่ายังไม่ทันจะได้หนีจากพระตำหนักไท่เหอก็ถูกพบเห็นเข้าเสียก่อน หากเขาพาเจ้าน่องน้อยไปด้วยก็จะหลบหนีได้ไม่สะดวก จึงได้ปล่อยเจ้าน่องน้อยไว้ แล้วตัวเขาเองก็ได้ฝั่าเหล่าทหารหนีออกไปยังฝังตรงในทันที224
เฉินเสียนฟังนางกำนัลที่เล่าด้วยความตื่นตระหนก ดูจะเข้าใจเหตุการณ์และนักฆ่าเป็นอย่างดีเฉินเสียนตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว บนตัวของเจ้าน่องน้อยยังสวมชุดที่เธอเป็นคนสวมให้เขาเมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมา บนร่างกายไม่มีบาดแผลและคราบเลือดแม้แต่นิดเดียว คมมีดไร้ซึ่งดวงตา นักฆ่าเลือกที่จะวางเจ้าน่องน้อยลง บนพื้นที่นองไปด้วยเลือดนั้น หากว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเจ้าน่องน้อย ทำไมบนตัวของเจ้าน่องน้อยถึงไม่มีเลือดเลอะโดนเลยแม้แต่หยดเดียวเมื่อคิดแบบนี้ หัวใจของเฉินเสียนก็เต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ นักฆ่าคนนั้นไม่ได้กลัวว่าจะหนีไม่ได้จึงวางเจ้าน่องน้อยลง แต่เขาวางเจ้าน่องน้อยลงเพราะกลัว
