ลูก เดินเซไปพร้อม ๆ กับแกว่งมือไปมาเมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง ดูเหมือนว่าเขาจะควบคุมการทรงตัวต่อไม่ได้แล้ว เท้าที่ก้าวไปเริ่มจะเซมากกว่าเดิมและเริ่มเดินเร็วขึ้น เมื่อมองออกไปก็เกือบใกล้จะถึงอ้อมแขนของเฉินเสียนแล้ว แต่จู่ ๆ ก็สะดุดล้มลงกับพื้นเฉินเสียนไม่พูดอะไร และไม่มีทีท่าลุกขึ้นเพื่อไปอุ้มเจ้าน่องน้อย เธอยังคงนั่งรออยู่ที่เดิมเจ้าน่องน้อยค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้นด้วยตัวของเขาเอง โดยไม่ร้องไห้ และวิ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง ก่อนที่จะล้มลงอีกครั้ง ในที่สุดก็โถมตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของเฉินเสียนเฉินเสียนกอดเขาแน่นทันที ทั้งจูบและกอดเขา ดวงตาที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตากล่าว “ช่างเป็นลูกของแม่จริง ๆ เจ้าน่องน้อย”เฉินเสียนเล่นกับเจ้าน่องน้อยอยู่พักหนึ่ง และสวมเสื้อผ้าตัวเล็กๆ ที่เธอนำมาให้เขา ดูแล้วช่างน่ารักและสดใสมากทีเดียว เฉินเสียนกอดเขาเล่นอยู่ครู่หนึ่งและไม่สามารถวางลงได้210
“คราวที่แล้วได้ยินชัดว่าเจ้าเรียกแม่ ทำไมคราวนี้เจ้าไม่ยอมเรียกอีกล่ะ? ไหนเรียกให้แม่ได้ยินหน่อย?”ไม่ว่าเฉินเสียนจะเกลี้ยกล่อมอย่างไร คราวนี้เจ้าน่องน้อยก็ไม่ทะเลาะกับเธอไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมพูดออกมาอาจเป็นเพราะเฉินเสียนไม่ได้มาเยี่ยมเขาในวังเป็นเวลานาน ดังนั้นเขาจึงรู้สึกโกรธมากเจ้าน่องน้อยไม่ใกล้ชิดฉินหรูเหลียง และยังมองเขาด้วยตาขวาง เมื่อฉินหรูเหลียงเห็นเจ้าน่องน้อยแสดงท่าทางอารมณ์เช่นนี้ ก็ทำให้นึกถึงคนบางคนขึ้นมา รู้สึกไม่ส
