บายใจ และไม่ริเริ่มเข้าไปใกล้ชิดกับเจ้าน่องน้อยในสายตาของเหล่านางกำนัลทั้งหลาย ความสัมพันธ์ของแม่และความสัมพันธ์ของพ่อต่างก็แสดงออกไม่เหมือนกันอย่างมากได้เวลารับประทานอาหารของเจ้าน่องน้อยแล้ว คนในวังก็ส่งต้มจืดที่อ่อนนุ่มมาให้ เจ้าน่องน้อยไม่ใช่เด็กกินยาก เฉินเสียนปั้อนเขาทานทีละช้อน ๆเมื่อได้เวลางานเลี้ยงเฉลิมฉลอง เฉินเสียนเตรียมตัวออกเดินทาง ส่วนเจ้าน่องน้อยก็อยู่ภายในพระตำหนักไท่เหอ ประการแรกคือองค์จักรพรรดิไม่ได้ทรงอนุญาตให้เธอพาเจ้าน่องน้อยออกจากพระตำหนักไท่เหอ ประการที่สอง เฉินเสียนก็ไม่อยากพาเขาไปข้องเกี่ยวใด ๆ กับผู้คนในวังหลวงเฉินเสียนกล่าว “เจ้าน่องน้อย หากเจ้ายังไม่เรียกแม่ งั้นแม่ต้องไปแล้วนะ ถ้าแม่ไปแล้วเจ้าอยากจะเรียก แม่ก็ไม่ได้ยินแล้วนะ”มือน้อย ๆ ของเจ้าน่องน้อยจับไปที่กระโปรงของเฉินเสียน211
คนในวังที่งานเลี้ยงเฉลิมฉลองมาเชิญแล้วถึงสองครั้ง เฉินเสียนข่มใจลุกขึ้นและออกมาจากพระตำหนักไท่เหอพร้อมกับฉินหรูเหลียงตอนที่เธอเดินจากมา นางกำนัลจับมือเจ้าน่องน้อยไว้ แต่เขาสะบัดมือนางกำนัลออก และวิ่งตามหลังไปราวกับลูกวัวตัวน้อยเมื่อเดินมาถึงสะพานไม้ เจ้าน่องน้อยก็หยุดมองไปที่เฉินเสียน ทันใดนั้นก็เรียกขึ้นมา “แม่”เท้าของเฉินเสียนก็หยุดนิ่งลงเธอหลับตาลง ดวงตาของเธอเปียกโชกไปด้วยน้ำตา แต่ริมฝีปากของเธอก็ยิ้มและเธอตอบว่า “อืม ใช่แล้ว”คราวก่อน “อือ อา” สองครั้ง ฟังดูเหมือนกำลังเรียกแ
