ม่ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกันเฉินเสียนได้ยินชัดเต็มสองหูว่าเขาเรียกแม่เมื่อก่อนที่ยังอยู่ที่จวนแม่ทัพเขายังอายุได้ครึ่งขวบกว่า ๆ เฉินเสียนก็ตั้งตารอคอย และในที่สุดเด็กคนนี้ก็ทำได้เธอหันกลับไปมองเจ้าน่องน้อย และกล่าวว่า “เจ้าน่องน้อยเป็นเด็กดีนะ วันหลังแม่จะมาหาใหม่”เจ้าน่องน้อยดูอยากจะก้าวเท้าขึ้นไปบนสะพานไม้ แต่ก็ถูกนางกำนัลดึงไว้เฉินเสียนกัดฟันและจากมาพร้อมกับฉินหรูเหลียงฉินหรูเหลียงปลอบเธอระหว่างทางและกล่าวว่า “เด็กคนนี้ฉลาด หากโง่เขลาหน่อยกว่าจะเริ่มพูดก็อายุเกือบจะสองขวบแล้ว แต่วันนี้ท่านพูดต่อหน้าเขาซ้ำ ๆไม่กี่ครั้ง ก็ทำให้เขาก็เรียกแม่ได้”212
ช่างมีไหวพริบเหมือนพ่อของเขาไม่มีผิดเฉินเสียนฟังแล้วรู้สึกสบายใจขึ้นมาและกล่าวว่า “นั่นคือลูกชายของข้า ถ้าเขาไม่ฉลาดแล้วใครจะฉลาด” หลังจากนั้นก็หยุดชะงักและนึกถึงสิ่งที่ซูเจ๋อพูดก่อนหน้านี้และกล่าวว่า “ไม่ โง่เขลาหน่อยจะดีกว่า” โง่เขลาจะได้มีชีวิตที่ยืนยาวขึ้น
213
