้ คืนนี้เขามาที่นี่ได้ก็ถือว่าเสี่ยงมากแล้วเลยไม่บังคับและกล่าวกระซิบว่า “งั้นท่านมีเรื่องอะไรจะพูดกับข้าล่ะ?”ทั้งสองพึมพำท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย ชายผู้นั้นก้มศีรษะลงเล็กน้อย ฝั่ายหญิงก็เงยศีรษะขึ้นเล็กน้อย ความลงตัวที่งดงามมากราวกับภาพที่สวยงามที่ดับด้วยเปลวเพลิงซูเจ๋อกล่าว “ได้ยินว่าท่านจะให้เอ้อร์เหนียงกลับไปที่ข้า”“รอบกายท่านไม่มีคนดูแล ข้ากลัวว่าท่านจะประมาท ก็เลยจะให้เอ้อร์เหนียงกลับไปดูแลรับใช้ท่าน”“ข้าไม่เป็นไร และก็ไม่ต้องการใครมาดูแล เอ้อร์เหนียงอยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว มีหลายคนดูแลรับใช้ท่าน ข้าก็วางใจได้”เฉินเสียนยังรู้สึกกังวลและกล่าวว่า “แต่บาดแผลบนร่างกายของท่าน ถึงแม้ท่านจะรู้วิธีรักษา แต่ท่านจะจะทำแผลตรงที่ตัวเองแตะไปไม่ถึงได้อย่างไร ใครจะต้มยาให้? ใครจะจัดเตรียมอาหารให้ และเตือนให้ท่านกินข้าว? แล้วใครจะ…”ซูเจ๋อหัวเราะออกมา เสียงนั้นช่างน่าดึงดูดใจคนเฉินเสียนมองไปที่เขาและกล่าว “ท่านหัวเราะอะไร หรือที่ข้าพูดไปมันไม่ใช่ปัญหางั้นหรือ? ท่านรู้ไหมข้าเป็นกังวลใจอย่างมาก กลัวว่าท่านจะไม่ดูแลตัวเองให้ดี”195
นิ้วสีขาวของซูเจ๋อหยิบเกล็ดหิมะบนขมับของเธอและละลายเป็นรอยน้ำบนปลายนิ้ว เขายิ้มอย่างแผ่วเบา “อาเสียน ข้าเป็นผู้ชาย ไม่ได้บอบบางขนาดนั้น ที่ท่านพูดไม่ทั้งหมดนั้นไม่ได้เป็นปัญหาอะไรเลย ข้าไม่ได้ไม่ชอบให้ใครดูแลรับใช้ ข้าเพียงแค่ไม่ชอบถูกดูแลรับใช้โดยคนอื่น”เฉินเสียนกล่าว “แต่ข
