้าก็ไปดูแลท่านไม่ได้”พูดแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจ จู่ ๆ ก็คิดวิธีที่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้จริง คงจะดีหากเธอสามารถแปลงกายไปไม่ให้มีคนมองเห็นได้ก็คงดี ถ้าเป็นแบบนั้นเธอก็สามารถเข้าออกบ้านของเขาได้อย่างสบาย“ได้ยินท่านพูดแบบนี้แล้วข้าก็รู้สึกสบายใจขึ้น เอ้อร์เหนียงก็ให้ดูแลรับใช้ท่านไป ไม่เพียงแค่ดูแลท่าน” ซูเจ๋อกล่าว “ยังช่วยปั้องกันได้”เฉินเสียนเงยหน้าไปมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “ปั้องกันอะไร?”เธอพบว่าใบหน้านี้ช่างหล่อเหลาไร้ที่ติไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นซูเจ๋อมองไปที่ข้างหลังของเฉินเสียนและกล่าวว่า “แน่นอนว่าปั้องกันบุคคลที่สาม”ทันทีที่เสียงลดลง เฉินเสียนก็ได้ยินเสียงฝีเท้าข้างหลังเธอ เฉินเสียนมองย้อนกลับไปและเห็นว่าฉินหรูเหลียงเดินเข้ามาในลานแล้ว เขายังยืนอยู่ท่ามกลางหิมะ มองที่กำแพงลานด้วยใบหน้าเคร่งขรึมราวกับผีฉินหรูเหลียงได้ยินเข้าและกล่าวว่า “ใครจะเป็นบุคคลที่สามยังไม่แน่ชัดตอนนี้หากพูดออกมาเกรงว่าท่านจะไม่มีความสุข ข้าและเฉินเสียนเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่พวกท่านเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสม”196
เฉินเสียนและซูเจ๋อกล่าว “อย่าไปสนใจเขา”ฉินหรูเหลียงกล่าวอย่างเย็นชา “ช้าคิดว่าท่านอ่านหนังสือจนเหนื่อยและหิวต้องการทานอะไร เห็นแบบนี้ท่านไม่ได้เหนื่อยเลยแม้แต่น้อย แถมยังมีกะจิตกะใจนัดผู้ชายมา”ในมือของเขาถืออาหารมื้อดึกที่จัดเตรียมไว้ให้เฉินเสียน ขณะที่เขาพูด เขาเดินเข้าไปในห้องที่สว่างไส
