เฉินเสียนจ้องมองไปที่ตุ๊กตาไม้นั้นด้วยความงุนงง หลังจากนั้นก็เรียกแม่นมซุยเข้ามาเฉินเสียนยังไม่ทันจะถาม แม่นมซุยก็รู้ได้โดยทันที “กราบบังคมทูลองค์หญิงตอนนี้ใต้เท้ากำลังเดินทางกลับมาจากศาลยุติธรรมต้าหลี่แล้วเพคะ”เฉินเสียนพยักหน้า ในใจนั้นเป็นกังวลอย่างยิ่ง แต่ใบหน้านั้นไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆหลังจากนั้นแม่นมซุยก็คุกเข่าลงเฉินเสียนกล่าวถาม “เอ้อร์เหนียงทำอะไรน่ะ?”แม่นมซุยสะอึกสะอื้น “บ่าวรู้ว่าองค์หญิงพยายามอย่างหนักเพื่อช่วยใต้เท้าตอนนี้ใต้เท้าได้รับความช่วยเหลือแล้ว บ่าวเลยไม่รู้จะขอบคุณยังไง จึงทำได้เพียงโค้งคำนับองค์หญิง”หลังจากนั้นเธอก็โค้งศีรษะลงจนหน้าผากแตะพื้นเฉินเสียนขมวดคิ้วและกล่าว “เอ้อร์เหนียง ลุกขึ้นเถอะ”อวี้เยี่ยนก็ทนดูไม่ได้ รีบเข้าไปยกพยุงแม่นมซุยลุกขึ้น และกล่าว “องค์หญิงบอกให้ท่านลุกขึ้น ท่านอยากให้องค์หญิงโมโหหรืออย่างไรที่ไม่ยอมลุกขึ้น?”แม่นมซุยตาแดงน้ำตาคลอ “บ่าวดีใจที่สุดเลย”187
เฉินเสียนมองดูหนังสือในมือ ความรู้สึกที่กำลังคิดถึงใครคนหนึ่งอยู่นั้นช่างทำให้เธอทั้งรู้สึกเหงาและเรียบง่าย เธอคิด ความรู้สึกแบบนี้ช่างดีเหลือเกิน อย่างน้อยก็ไม่ทำให้เธอรู้สึกกลัวอีกต่อไป ไม่กล้าแม้แต่จะนอนตอนกลางคืนเธอกล่าวอย่างเรียบ ๆ “ถึงแม้ไม่มีเจ้า ข้าก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเขา หากจะขอบคุณ ข้าควรขอบคุณเขา ที่ทำให้ข้ากล้าก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ ทำให้ข้าไม่กลัว และทำให้ให้ข้าและเจ้
