าได้มาพบเจอกันเป็นนายบ่าว”แม่นมซุยกล่าว “บ่าวจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรับใช้องค์หญิงเพคะ”เฉินเสียนส่ายหน้า และกล่าวว่า “ถึงแม้เขาจะกลับมาบ้านแล้ว แต่บ้านก็ถูกรื้อค้น เหลือไว้เพียงแค่เปลือก ไม่รู้ว่าจะมีใครทำกับข้าวให้เขารับประทาน จะมีใครทำความสะอาดที่นอน บาดแผลของเขาจะมีใครดูแลไหม ใครจะต้มยาให้เขาและยังมีชีวิตประจำวันต่าง ๆ นานาใครจะจัดการให้เขา”เฉินเสียนยิ้มและกล่าว “กังวลใจเรื่องความเป็นความตายของเขาไปแล้ว ข้าก็ยังไม่วางใจยังกังวลใจเรื่องพวกนี้”แม่นมซุยกล่าว “ในใจผูกพันกับใครอีกคน ก็ต้องเป็นกังวลใจเป็นธรรมดาเรื่องเล็กน้อยก็ไม่ปล่อยไปได้”เฉินเสียนกล่าว “เอ้อร์เหนียง ข้าตัดสินใจว่าอยากให้เจ้ากลับไปช่วยข้าดูแลเขาหน่อย คนรอบกายเขาไม่มีแม้แต่คนเดียว เจ้ากลับไปข้าจะได้วางใจได้บ้างทางนี้ข้ายังมีอวี้เยี่ยน เจ้าไม่ต้องกังวลใจไป”แม่นมซุยอึ้งและกล่าวว่า “แต่ว่าตั้งแต่วันแรกที่ใต้เท้าให้บ่าวมาที่นี่ องค์หญิงก็คือนายของบ่าว ก่อนหน้านี้ใต้เท้าก็ตัวคนเดียว การใช้ชีวิตประจำวันต่าง ๆ ก็188
จัดการด้วยตัวเอง พ่อบ้านเพียงแค่ดูแลเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ส่วนองค์หญิงทางนี้มีเพียงอวี้เยี่ยนคนเดียวเกรงจะดูแลองค์หญิงได้ไม่ดีเท่าที่ควร องค์หญิงได้โปรดอย่าให้บ่าวไปเลยนะเพคะ!”ที่สำคัญคือมีอวี้เยี่ยนอยู่ แม่นมซุยเลยไม่วางใจ ไม่ใช่ไม่ไว้วางใจอวี้เยี่ยนดูแลองค์หญิงได้ไม่ดี แต่เธอไม่ไว้วางใจกลัวว่าอวี้เยี่ย
