นเอะอะก็พาฉินหรูเหลียงเข้ามาที่บ้านแม่นมซุยและอวี้เยี่ยนมีความคิดเห็นไม่ตรงกันเรื่องผู้ที่จะได้รับเลือกเป็นท่านราชบุตรเขย เรื่องนี้จึงทำให้ทั้งสองต่างก็ระมัดระวังซึ่งกันและกัน ราวกับไม่สามารถผ่อนคลายได้แม้แต่น้อยเธอต้องพยายามอย่างหนักเพื่อใต้เท้าของเธอ แน่นอนว่าจะไม่ยอมให้ฉินหรูเหลียงฉวยโอกาสนี้ไปได้เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า “ข้าไม่ได้ไล่เจ้าออกไป ข้าเพียงแค่ให้เจ้าไปดูแลเขาแทนข้าหน่อย อย่างน้อยก็รอให้บาดแผลของเขาหายดีขึ้นแล้วค่อยกลับมา”แม่นมซุยกล่าว “แต่ใต้เท้าไม่ต้องการใครดูแลนะเพคะ เขาอยู่ตัวคนเดียวลำพังจนชินแล้ว หากบ่าวกลับไป เขาคงไม่ให้บ่าวเข้าไปดูแลอย่างใกล้ชิดแน่นอนเพคะ ส่วนเรื่องบาดแผลของใต้เท้านั้น ใต้เท้ามีทักษะการแพทย์ที่ดี สามารถรักษาตัวเขาเองให้หายดีได้แน่เพคะ!”เฉินเสียน “…” เมื่อสักครู่แม่นมซุยยังร้องไห้ด้วยความซาบซึ้งอยู่เลย แต่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เฉินเสียนไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าแม่นมซุยนั้นกำลังกังวลใจเรื่องอะไร189
แม่นมซุยเข้าใจใต้เท้าของเธอดี ใต้เท้าก็คงไม่คิดอยากจะให้เธอกลับไป ถึงแม้เธอก็เป็นห่วงเป็นกังวลอย่างมากเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของใต้เท้า แต่ตอนนี้หากวางลำดับความสำคัญสลับกัน จะทำให้เสียหายเพราะเรื่องเล็กน้อยแม่นมซุยกล่าว “องค์หญิง บ่าวคนเดียวไม่สามารถรับใช้นายสองคนได้นะเพคะ”“ข้าสั่งให้เจ้าทำเช่นนี้ ไม่ได้จะส่งเจ้ากลับไปซะหน่อย”แม่นมซุยกล่าวอย่างจริง
