จัง “หากต้องการอยากจะให้บ่าวกลับไปจริง ๆไม่อย่างนั้นลองส่งข้อความไปบอกใต้เท้า ดูว่าเขาต้องการหรือไม่ต้องการ หากใต้เท้าเห็นด้วย บ่าวก็จะกลับไปดูแลรับใช้”แม่นมซุยดื้อรั้นมากในเรื่องนี้ เฉินเสียนก็ไม่รู้จะทำเช่นไรกับเธอดี เธอมีวิธีของตัวเองในการส่งข่าวไปให้ซูเจ๋อ ก็ปล่อยเธอไปในเวลาค่ำคืน เฉินเสียนอ่านหนังสืออยู่ภายในห้องและยังไม่หลับ อวี้เยี่ยนเฝั้าอยู่ข้าง ๆ ภายนอกได้ยินเสียงเดินของแม่นมซุย แต่ก็ไม่เห็นว่าเธอจะเข้ามาได้ยินเพียงเสียงกระซิบกระซาบของเธอ “องค์หญิงรีบออกมาดูว่าใครมาหาเพคะ?”ใครมาหาหรือ? เข้าออกในสวนสระวสันตฤดูได้ก็คงมีเพียงคนเหล่านั้นพ่อบ้าน คนรับใช้ในจวนฉิน และยังมีฉินหรูเหลียงผู้ไม่ยอมจากไปไหน นอกจากนี้จะยังมีใครอีก?แต่สามารถทำให้น้ำเสียงของแม่นมซุยทั้งรีบร้อนและตื่นเต้นได้แบบนี้ เฉินเสียนนึกออกเพียงซูเจ๋อ ไม่มีใครอื่นแล้ว190
แต่วันนี้ซูเจ๋อเพิ่งจะกลับจากศาลยุติธรรมต้าหลี่กลับไปที่บ้าน เขาเพ่งจะได้กลับมาเป็นผู้บริสุทธิ์และได้รับอิสระ ได้รับข่าวคราวมาจากนครหลวงเช่นนี้ เขาจะมาที่นี่ได้อย่างไร?เฉินเสียนทำได้แค่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ไม่กล้าคาดหวังมากเกินไปเฉินเสียนวางหนังสือลง และเดินไปที่หน้าประตู กล่าวถามออกไป “ใครมาน่ะคงไม่ใช่ซู…”หลังจากนั้น พูดยังไม่ทันจบ เฉินเสียนลืมตาขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ มองไปเห็นใบหน้าที่มีรอยยิ้มของแม่นมซุย และมีร่างเพรียวบางยืนอยู่ที่มุมกำแพงภายใต
