นี่ได้อย่างไร?”“ข้าแค่ผ่านมา เลยแวะมาเยี่ยมเยียนท่าน”คำนี้ดูเหมือนว่าช่างง่ายดาย แต่ใครจะรู้ว่าลำบากมากมายแค่ไหนเฉินเสียนก้าวไปข้างหน้าและขยับเข้าใกล้ เขย่งเท้าเล็กน้อย เอื้อมมือไปปัดหิมะที่ตกลงมาระหว่างไหล่ของเขา ผมที่เหมือนหมึกนั้นประไหล่ของเขา เป็นความนุ่มที่นำความเย็นเล็กน้อย192
เธอกล่าวด้วยความเป็นห่วง “ท่านควรจะพักผ่อนอยู่ที่บ้านเพื่อพักฟืนอาการบาดเจ็บไม่ใช่หรือ? เพิ่งจะกลับมาได้แค่วันเดียว ทำไมถึงออกมาข้างนอกอย่างนี้ล่ะ”ซูเจ๋อชอบความสนิทสนมและพฤติกรรมที่อ่อนโยนของเธอ และกระซิบเบา ๆ“อาการบาดแผลไม่ได้สาหัสอะไร ยังไงก็ต้องเข้าไปที่วังอีกครั้ง เพื่อขอบพระทัยองค์จักรพรรดิ”
193
