พวกเขาจึงหลีกทางยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้าง รอให้องครักษ์เดินผ่านแล้วค่อยเดินไปด้านหน้าเพื่อออกจากคุกต่อหลังออกมาจากห้องขังก็ผ่านด่านตรวจอย่างราบรื่น เฉินเสียนยืนอยู่ที่มุมสุดของลานแจ้ง หยุดเดินแล้วหันไปมองแวบหนึ่งแสงจางๆในร่งอรุณทำให้ลานแจ้งกับคุกเกิดภาพพร่ามัวอย่างไร้ชีวิตชีวาและอากาศหนาวเย็นมากฉินหรูเหลียงทำให้บึ้งตึง กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “กระหนุงกระหนิงครึ่งค่อนคืน ยังไม่พอหรือ?”
167
