รหรือไม่?”นางสนมกล่าวถามอย่างนุ่มนวลว่า “องค์หญิงอยากรู้เรื่องเหล่านี้ คือต้องการคิดวิธีไปช่วยใต้เท้าซูใช่หรือไม่เพคะ?”“อืม”เฉินเสียนตอบรับ “ซูเจ๋อส่งพวกเจ้าไปอยู่ข้างกายเฮ่อฟัง ไม่เพียงแค่ให้พวกเจ้าปรนนิบัติเขาเพียงอย่างเดียวหรอก นานเช่นนี้มีปรากฏเห็นสิ่งใดบ้างหรือไม่?”“ใช่หรือไม่ว่าเพียงจับความผิดพลาดของใต้เท้าเฮ่อได้แล้ว ก็จะมีโอกาสช่วยใต้เท้าซูได้เพคะ?”115
เฉินเสียนขมวดคิ้ว ปรากฏท่าทางน่าเกรงขามออกมาให้เห็นแล้วกล่าวขึ้นว่า“ตอนนี้ข้ากำลังถามเจ้า”นางสนมตื่นตระหนก พบว่าตัวเองเป็นห่วงจนจิตใจว้าวุ่น รีบคุกเข่าที่พื้นทันทีแล้วกราบว่า “หม่อมฉันพลั้งปากพูด ขอองค์หญิงประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันกับพี่น้องผู้หญิงอยู่ข้างกายใต้เท้าเฮ่อนานแล้ว ที่จริงพบเห็นความลับไม่น้อย แต่หลักฐานเหล่านั้น ตามแผนการของใต้เท้าซู หม่อมฉันได้มอบให้ผู้อื่นแล้วเพคะ”“มอบให้ผู้ใดกัน?”นางสนมสองจิตสองใจครู่ใหญ่ๆ ก็ไม่ยินยอมกล่าวออกมาเฉินเสียนหรี่ตามอง แล้วกล่าวขึ้นว่า “นี่ก็เป็นสิ่งที่ใต้เท้าซูบอกเจ้าว่าไม่สามารถพูดได้ใช่หรือไม่?”“องค์หญิงโปรดประทานอภัยเพคะ”“ตอนนี้เขาอยู่ในคุกแล้ว”เฉินเสียนน้ำเสียงเยือกเย็น กล่าวว่า “เจ้ายังคิดที่จะไม่บอกข้าหรือ?หากไม่สามารถทำลายเฮ่อฟังจนย่อยยับ ก็ไม่สามารถช่วยเขาได้หรอกนะ”“เป็นคุณชายเฮ่อจวนอัครเสนาบดีเพคะ”ร่างกายของเฉินเสียนเอียงพิงไปทางด้านหลัง พิงหลังแล้วได้ทอดถอนหายใจออกมา เผลอหั
