้ออกไปด้านนอกได้อย่างไร ตอนนี้ฉินหรูเหลียงบอกให้เปลี่ยนชุดด้วยตัวเองเลย อวี้เยี่ยนก็กล่าวอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงไปจัดเตรียมเงียบๆ108
ตามที่เฉินเสียนร้องขอ อวี้เยี่ยนเปลี่ยนชุดกระโปรงที่เรียบง่ายแต่ดูงาม ด้านนอกคลุมด้วยเสื้อคลุมสีดมหนาทึบ บนศีรษะปักด้วยปินหยกสีขาว ผมม้วนเป็นมวยแต่ทว่าฉินหรูเหลียงมองแล้วขมวดคิ้ว กล่าวว่า “ปินระย้าที่ซื้อครั้งก่อนล่ะกลับมาเหตุใดไม่เห็นท่านใช้มัน?”เฉินเสียนรู้ว่าฉินหรูเหลียงไม่สบายใจ จงใจหาจุดบกพร่องเธอยิ้มแล้วหันไปกล่าวกับอวี้เยี่ยนว่า “เอาปินระย้านั่นออกมาสวมใส่ให้ข้าที”ฉินหรูเหลียงเห็นปินระย้าอยู่ระหว่างผมของเฉินเสียนแล้ว สีหน้าถึงได้พึงพอใจ ตอนที่ออกมาจากเรือน อวี้เยี่ยนกลัวเฉินเสียนได้รับความเย็น เลยยัดโถน้ำร้อนไปบนมือเฉินเสียนด้วยวันธรรมดาๆเฉินเสียนไม่ได้ใช้สิ่งนี้เลย และก็ไม่ชอบนำสิ่งนี้มาไว้บนมือด้วยมันทำให้ดูเกะกะ เธอกำลังจะวาง ฉินหรูเหลียงก็จับยัดไปบนมือเธอ เฉินเสียนเลยยักคิ้วแล้วคล้อยตามเขาผู้สอดแนมบริเวณโดยรอบจวนฉินล้วนถูกฆ่าหมดแล้ว จนถึงตอนนี้คล้ายดั่งไม่มีคนพบ ด้วยเหตุนี้เฉินเสียนกับฉินหรูเหลียงเลยออกจากจวนอย่างสบายอกสบายใจ และเฉพาะกาลที่ยังไม่พบว่ามีผู้ติดตามและสอดแนมอยู่ด้านหลังทั้งสองคนเดินเที่ยวเตร่บนถนนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็ออกนำขบวนมุ่งไปทางจวนแห่งหนึ่ง แต่ทว่ายังไม่ได้ไปถึงประตูใหญ่ของผู้นั้น ได้หาซองมุมหยุดเพื่อสังเกตการณ์อย
