ณาช่วยเหลือ”ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่กล่าวว่า “ใต้เท้าซูไม่จำเป็นต้องเกรงใจ ข้าเพียงแค่เอากฎเกณฑ์มาพูด”จอนผมดกดำหล่นลงมา ปกคลุมใบหน้าของซูเจ๋อ เหลือไว้เพียงคางและริมฝีปากข้างหนึ่งที่จืดชืด ใต้แสงที่สาดส่องเข้ามาจากหน้าต่างบานเล็ก ความซีดเผือดชัดเจนอย่างมากซูเจ๋อกล่าวเสียงแผ่วเบาว่า “แต่ในวิธีนี้ ใต้เท้าล่วงเกินผิดใจองค์จักรพรรดิเพื่อข้า ได้ไม่คุ้มเสียเลยนะ”มันได้ไม่คุ้มเสียจริง ที่ขุนนางเก่าเหล่านี้มาเสี่ยงอันตรายผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่กล่าวเสียงทุ้มต่ำว่า “ไม่สามารถปิดบังได้อย่างแท้จริง ข้าก็ได้รับคำฝากฝังขององค์หญิงและเฮ่อเซียง องค์หญิงเป็นห่วงว่าใต้เท้าอยู่ในคุกจะรับการลงโทษที่โหดร้ายไม่ได้ ถึงได้อ้อมมาหาข้าที่นี่ มีเฮ่อเซียงเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย อีกทั้งมีคำชี้แนะขององค์หญิง เฮ่อฟังไม่มีทางนำเรื่องนี้ไปพูดต่อหน้าองค์จักรพรรดิหรอก”ซูเจ๋อบีบเปลือกตาแคบลง มุมปากกระตุก บนใบหน้าซีดเผือด ราวกับหิมะบนยอดภูเขา ถึงแม้ว่าความอบอุ่นจะน้อยอยู่บ้าง แต่ทว่ามีการหักเหของแสงยกเสมอลำตัวมีความหล่อเหลวเป็นอย่างมาก94
ศีรษะของเขาพิงที่กำแพง คางเงยขึ้นเล็กน้อย แววตามีรอยยิ้ม กล่าวขึ้นว่า“ใช่หรือ อย่างนี้ก็ดีมาก”ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่รู้ว่าซูเจ๋อนิสัยสงบเงียบ ตอนนี้อยู่ในคุกชีวิตล่อแหลมระหว่างความเป็นความตาย แต่ทว่ายังสามารถยิ้มออกมาได้เขาน่าจะไม่เข้าใจความคิดของซูเจ๋อเลย และไม่เข้าใจควา
