มสุขภายในใจของเขาตอนนี้เขานึกขึ้นได้พรวดพราด วัยเด็กสอนเฉินเสียนหัดเดิน เธอเดินขากะเผลกตามตัวเอง และวันนี้ ครั้งแรกที่เฉินเสียนติดต่อกับราชสำนัก ราวกับเขาเห็นเธอกับตอนวัยเด็กที่ล้มลุกคลุกคลานแม้ว่าลำบาก แต่เธอพยายามเดินไปข้างหน้าผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ไม่เข้าใจซูเจ๋อ แต่ทว่าซูเจ๋อเข้าใจเขาเป็นอย่างมาก ยิ่งเข้าใจเหล่าขุนนางเก่ากลัวนำความหายนะมาสู่ หากไม่มีคนเชิญพวกเขาออกหน้า เกรงว่าพวกเขาไม่มีทางเป็นฝั่ายทำเองเช่นนี้ ยิ่งเวลานี้ไม่มีทางช่วยเขาลดการลงโทษและล่วงเกินผิดใจองค์จักรพรรดิเมื่อครู่ซูเจ๋อเพียงแค่ใช้กลอุบายเอ่ยออกมาโดยไม่ต้องคิด ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ก็บรรยายเรื่องราวออกมาเป็นขั้นเป็นตอนแล้ว รู้ว่ามีเฉินเสียนชักมือ ผลลัพธ์อย่างนี้สอดคล้องกับจิตใจของเขา“ขอบคุณใต้เท้าที่แจ้งให้ทราบ ข้าซาบซึ้งในบุญคุณอย่างสุดซึ้ง”95
ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่โบกมือพัลวัน กล่าวว่า “ข้าทำได้เพียงสิ่งเหล่านี้ไม่มีค่าพอที่จะกล่าวถึงหรอก ใต้เท้าซูทำตัวให้ดีๆเถิด หากมีวิธีใดที่สามารถช่วยใต้เท้าซูได้ หรือมีคำพูดใดที่อยากจะฝากบอกองค์หญิง ข้าสามารถปฏิบัติแทนได้นะ”ซูเจ๋อส่ายศีรษะ รอยยิ้มบริเวณมุมปากไม่ได้จางหายไป เขาก้มศีรษะแล้วลูบแขนเสื้อตามแต่ใจประสงค์ แล้วกล่าวขึ้นว่า “ไม่มีหรอก ข้าไม่อยากเอาความคิดเห็นไปรบกวนองค์หญิง”หากไม่สามารถช่วยเขาได้ อนาคตอาเสียนของเขาจะเอาสิ่งใดไปรักษาต้าฉู่ให้รอดพ
