”อวี้เยี่ยนเริ่มร้องไห้ กล่าวว่า “นั่งหน้าโต๊ะค่อนคืน บ่าวเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็มิยอม ฟั้าสางองค์หญิงเพิ่งจะลุกขึ้นก็เป็นลมวูบไปแล้วเจ้าค่ะ……..”ฉินหรูเหลียงนั่งข้างเตียงเฉินเสียน หากเวลานี้เฉินเสียนตื่นมา เขาต้องชี้นิ้วด่าเฉินเสียนอย่างแน่นอนแต่นั่นเพียงโมโห เขามองใบหน้าซูบเซียวของนาง ครู่ใหญ่ๆได้ยกมือลูบอย่างบางเบา มือสัมผัสเยือกเย็น เขายิ่งเจ็บปวดใจมากขึ้นฉินหรูเหลียงพบว่านางตัวเย็นมาก มือเท้าคล้ายดั่งน้ำแข็งอัดแน่นฉินหรูเหลียงขมวดคิ้ว กล่าวว่า “เหตุใดถึงเย็นเยี่ยงนี้เล่า?”เขารีบนำเฉินเสียนตัวเย็นเฉียบในผ้าห่มเข้ามาสวมกอด ฝั่ามือแนบที่แผ่นหลังของเฉินเสียนเพื่อส่งมอบพลังลมปราณชี่แท้ และสั่งอวี้เยี่ยนว่า “ไปหยิบเตาผิงมาเยอะๆ นางหนาวตัวเย็นมาก ภายในห้องต้องมีความอบอุ่นเพียงพอถึงจะได้”
97
