บนโต๊ะมีสิ่งของที่รื้อค้นมา ไม่ต้องสงสัยเป็นของในเรือนซูเจ๋อ ผลงานการเขียนตัวหนังสือด้วยพู่กันและภาพวาดไม่กี่ใบหล่นลงที่พื้น และยังมีของที่ใช้ประดับในห้องตำราของเขาไม่กี่อย่าง กับเค้าโครงหุ่นกระบอกเลือนรางสองตัวเรือนของเขามีราคาที่สุด ไม่ว่าสิ่งของใดในห้องตำรา นอกจากนี้แล้ว ก็ไม่สามารถรื้อค้นเจออย่างอื่นเช่นสมบัติแก้วแหวนตั๋วเงินหรือว่าเครื่องใช้ทองหรือเงินเลยเฮ่อฟังเปิดผลงานการเขียนตัวหนังสือด้วยพู่กันและภาพวาดเหล่านั้นอย่างสบายอกสบายใจ หัวเราแล้วกล่าวขึ้นว่า “คู่ควรที่เป็นบัณฑิต ในเรือนก็ยากจนและสะอาดอย่างมาก ไม่มีสิ่งของที่มีราคา สรุปแล้วรื้อค้นเจอเพียงสิ่งของที่เอาไว้ดูได้แต่มันไร้สมองเหล่านี้”ซูเจ๋อกล่าวว่า “ทำให้ใต้เท้าเฮ่อผิดหวังแล้ว ข้าก็รู้สึกเสียใจจริงๆ”รอยยิ้มมุมปากของเฮ่อฟังเปลี่ยนจนน่าสยอง กล่าวว่า “ใต้เท้าซู ท่านฟังอย่างละเอียดนะ เสียงคร่ำครวญที่ดังมาจากห้องสอบสวนล้วนเป็นบ่าวในเรือนของท่านเวลานี้พวกเขาได้รับการลงโทษอย่างรุนแรง ตายยังดีกว่ามีชีวิตอยู่เสียอีก หรือว่าท่านไม่คิดจะสารภาพสิ่งใดสักนิดหนึ่งเลยหรือ?”ซูเจ๋อหลุบตาขึ้นมองเขา ทะลุผ่านประตูคุก ใต้แสงไฟสลัว แววตาที่สงบเยือกเย็นทะลวงผ่านลำแสงมืดสลัวนั้น มุ่งตรงมาในใจของเฮ่อฟังเห็นชัดเจนว่าสงบเป็นอย่างมาก แต่ทว่าใจของเฮ่อฟังเกิดความหวาดกลัวอย่างไร้ขอบเขตมาโดยฉับพลันซูเจ๋อกล่าวว่า “ใต้เท้าเฮ่อต้องการให้ข้าสารภาพสิ่
