งก้าน เข้าซึมลึกลงแม่น้ำที่เยือกเย็น เงียบเหงาวังเวง43
แต่ว่าบนแม่น้ำมีเรือใหญ่เทียบท่าอยู่ ไม่มีความเงียบเหงาวังเวงเลยแม้แต่น้อยสิ่งที่อยู่บนเรือของใช้มีครบครันทุกอย่าง ผู้คนที่ท่องเที่ยวลงเรือ ไม่ขาดสายตลอดมาเฉินเสียนกับฉินหรูเหลียงเดินด้วยกัน อวี้เยี่ยนเดินด้านหลังอย่างไม่รีบร้อนแล้วขึ้นไปบนเรือเห็นเฉินเสียนดูคุ้นเคยเส้นทาง ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า “ท่านคุ้นเคยกับสถานที่เช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”เฉินเสียนกล่าวว่า “เมื่อก่อนมาบ่อยครั้ง”แต่ตอนนั้นไปตอนที่เหลียนชิงโจวอยู่ เรือลำนี้เป็นเรือสงบที่เธอกับเหลียนชิงโจวจัดหาด้วยกัน และมาวันนี้มีความคึกคัก กลายเป็นสถานที่ของของตระกูลลูกหลานที่ร่ำรวยในเมืองหลวงตอนนี้ไม่รู้ว่าเหลียนชิงโจวไปไหนแล้ว เธอเป็นเถ้าแก่คนหนึ่ง ก็ควรที่จะมาเยี่ยมดูนานแล้วผู้คนท่องเที่ยวบนเรือเป็นจำนวนมาก อีกทั้งสถานที่ขายสินค้าหน้าร้านใกล้ชิดกันแน่นมาก เที่ยวเตร่ซื้อของบนเรือบนเสียดมากกว่าบนถนน อากาศที่เย็นยะเยือกอย่างนี้กลับร้อนระอุเพิ่มมากขึ้นฉินหรูเหลียงร่างสูงใหญ่กำยำ แม้ว่าอยู่ในกลุ่มผู้คนเขาก็เด่นชัดต่อสายตาผู้สอดแนมเหล่านั้นที่อยู่ด้านหลัง จิตใต้สำนึกนำความสนใจมาอยู่ที่ตัวของฉินหรูเหลียง เพียงแค่จับจ้องเขา ก็เท่ากับจ้องเฉินเสียนเฉินเสียนทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นกล่าวกับฉินหรูเหลียงว่า “พวกเราแยกกันเดินเถิด ท่านเป็นเปั้าหมายที่ชัดต่อการมอง ง่ายต่อการดึงดูดพวกเขา ห
