ร้านอีก ร่ำเรียนยุทธวิธีการรบนโยบายของบ้านเมือง ร่ำเรียนว่าจะใช้เล่ห์เหลี่ยมอย่างไร ร่ำเรียนว่าหลุมพรางลึกดิ่งและเห็นแก่ตัวคำนึงถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเองเป็นอย่างไร จนกระทั่งเรียนว่าอนาคตจะรับผิดชอบต่อหน้าที่ตำแหน่งอย่างไรหากสุดท้ายซูเจ๋อมองไม่เห็นแล้ว เช่นนั้นความหมายของทั้งหมดนี้อยู่ที่ไหนเล่า?ไม่ สุดท้ายเขาจะต้องมองเห็นมันฉินหรูเหลียงกล่าวถามว่า“ตอนนี้ต้องการกลับไปหรือยัง?”เฉินเสียนกล่าวว่า “ยากที่หลังจากร่างกายดีขึ้นมาหน่อยแล้วจะได้มาเดินเที่ยวเตร่ได้เช่นนี้ อย่างนั้นท่านเดินเล่นกับข้าให้มากหน่อยนะ”ฉินหรูเหลียงไม่ได้พูดมาก เดินไปเล่นกับเธอมาตามเส้นทางโดยตลอดพวกเขาเดินช้าเอ้อระเหย และก็ไม่สามารถสลัดผู้สอดแนมที่ตามอยู่ด้านหลังได้ ตอนนี้เฉินเสียนมีชีวิตกลับมา แม้จวนแม่ทัพจะไม่มีผู้สอดแนม แต่เพียงเธอออกจากจวนมา เคลื่อนไหวไม่ยึดกุมระวังก็อยู่ในมือขององค์จักรพรรดิแล้วแต่เฉินเสียนไม่ได้ใส่ใจ เดินเที่ยวเตร่อยู่บนถนน จับจ่ายซื้อของเล็กน้อย ล้วนมอบให้อวี้เยี่ยนถือเฉินเสียนกล่าวถามว่า “เรือข้างแม่น้ำหยางชุนยังอยู่หรือไม่?”อวี้เยี่ยนตอบว่า“อยู่เพคะ ปีนี้เป็นเวลาครึ่งปีกว่าจอดอยู่บริเวณริมแม่น้ำเพคะผู้คนท่องเที่ยวฆ่าเวลาผ่อนคลายอารมณ์ ตอนนี้องค์หญิงต้องการไปท่องเที่ยวด้านนั้นหรือไม่เพคะ?”“เป็นเวลานานมากแล้วที่ไม่ได้ไป”ต้นหลิวบริเวณขอบแม่น้ำหยางชุน ใบร่วงหล่นหมดไปตั้งนานแล้ว เหลือไว้เพียงกิ่
