บหมวกขุนนางขึ้นมา เหลือบมองเฉินเสียนด้วยแววตาที่ลุ่มลึกจากนั้นก็หมุนตัวแล้วเดินจากไป จนถึงหน้าประตูก็ไม่ได้เหลียวกลับมาแม้แต่นิดเดียว20
แม่นมซุยเข้ามาปรนนิบัติเฉินเสียนเข้านอน ถึงแม้ว่าใต้ผ้านวมนี้จะไม่ได้หนาวขนาดนั้น แต่เธอกลับรู้สึกว่าภายในห้องนั้นวังเวงว่างเปล่าไปหมดร่องรอยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้กฤษณายังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศที่หนาวเย็นของหอนอน และยังคงอยู่กับเฉินเสียนจนถึงรุ่งเช้าเมื่อคืนนี้แม่นมซุยเป็นคนเฝั้าเฉินเสียนทั้งคืน วันรุ่งขึ้นอวี้เยี่ยนตื่นเช้ามาก็เห็นสีหน้าของแม่นมซุยเต็มไปด้วยความปลื้มปริ่มอิ่มใจ อาการบาดเจ็บกระดูกของเฉินเสียนดูดีขึ้น สีหน้าท่าทางดูกระปรี้กระเปร่า สภาพจิตใจดูดีขึ้นเป็นกองแตกต่างจากคืนที่ผ่านๆ มาอย่างสิ้นเชิงเธอตั้งใจรักษาตัวเป็นอย่างมาก แรงบันดาลใจชัดเจน หวังให้ตัวเองหายโดยเร็ววันอวี้เยี่ยนได้ยินเฉินเสียนบ่นหิวแต่เช้าตรู่ นางจึงรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก รีบไปเตรียมอาหารเช้าทันควันเมื่อเฉินเสียนทานอาหารเสร็จแล้ว ก็เริ่มอ่านตำราต่อโดยปกติแล้วอวี้เยี่ยนไม่เคยมีอคติกับแม่นมซุยเลย ตอนเช้าในขณะที่แม่นมซุยกำลังต้มยาหม้ออยู่ใต้ชายคานั้น ก็เห็นเกล็ดหิมะที่ล่องลอยร่วงหล่นลงมาเป็นครั้งคราว ตกลงมาบนเตาแล้วค่อยละลายหายไปท้องฟั้าสว่างจ้าจนรู้สึกแสบตาไปหมด หากไม่ใช่เพราะมีหิมะตกลงมา อาจพลอยทำให้ผู้คนเข้าใจผิดคิดว่าท้องฟั้าปลอดโปร่งเป็นแน่แท้อวี้เยี่ยนเดินเข้าไปพร้อมกับพ
