กังวลใจไปเลย เขาไม่มีทางสอบสวนหรอก”19
ซูเจ๋อทำการละเอียดและรอบคอบเสมอ ไม่เคยให้รั่วไหลแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่องค์จักรพรรดิอยากรู้และต้องการสืบค้นมากที่สุดก็คือบุคคลที่กำลังติดต่อกับทางเปั่ยเซี่ยอย่างลับๆ และเขาก็ไม่สามารถจับจุดอ่อนของซูเจ๋อได้“ไม่ว่าอย่างไรท่านก็ต้องระวังตัวเสมอ” เฉินเสียนไม่อยากจะปล่อยเขาไปเลยแต่เธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่ายังไงก็ต้องปล่อย เธอจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาว่า : “ซูเจ๋อข้างนอกหิมะตกใช่หรือเปล่า”“หิมะตกนิดหน่อย”“ตอนที่ท่านกลับไปท่านจะหนาวหรือเปล่า?” เธอเอื้อมมือไปสัมผัสแขนของซูเจ๋อในแขนเสื้อ สัมผัสโดนแขนที่เรียวยาวของเขา นิ้วมือทั้งสิบจับไว้แน่น : “ยังดีที่มือของท่านไม่ค่อยเย็นเท่าไหร่ สภาพอากาศของเหมันตฤดูปีนี้ค่อนข้างแปรปรวน”สุดท้ายแล้วเธอก็คลายมือออก แล้วยิ้มตาหยีให้กับเขา พร้อมกับพูดขึ้นว่า :“ถ้ายังจะพูดต่อ เกรงว่าคงจะคุยจนถึงเช้าเป็นแน่ ซูเจ๋อ ท่านไปเถอะ”ซูเจ๋อเองก็ยิ้มขึ้น : “หากท่านปล่อยมือ ข้าก็จะไปจริงๆ แล้วนะ แต่หากท่านจะให้ข้าอยู่ที่นี่ต่อจนถึงเช้า ข้าก็จะอยู่ต่อ”เฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : “หากว่าท่านถูกคนอื่นจับได้ว่าท่านปลอมตัวเป็นหมอหลวงมาติดตามอาการปั่วยของข้าแล้วล่ะก็ ไม่เป็นเรื่องใหญ่หรอกหรือ จะเก็บท่านไว้ก็ไม่ควรเก็บเวลานี้หรือเปล่า” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นต่อว่า :“ข้าเริ่มรอคอยการพบเจอท่านในครั้งหน้าเสียแล้ว”“งั้น ข้าไปแล้วนะ”ซูเจ๋อหยิ
