่ามันไม่ได้รสชาติแย่ขนาดนั้นใช่หรือเปล่า”“ข้าไม่ดื่ม!” เฉินเสียนทั้งต่อต้านและประท้วง : “นี่มันเป็นวิธีการของโจร!เป็นการกระทำของคนอันธพาล!”ซูเจ๋อไม่ได้สนใจเธอ แต่กลับอมยาเข้าไปคำใหญ่เฉินเสียนเอนตัวไปข้างหลัง พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ท่านอย่ามาทำซี้ซั้วนะ แม่นมซุยดูอยู่……”ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ซูเจ๋อก็เอนตัวเข้ามาใกล้ จากนั้นก็ประกบริมฝีปากของเธอทันทีและแล้วก็กลืนยาลงคอไปอีกคำ12
เฉินเสียนหายใจค่อนข้างถี่ขึ้น เธอกัดฟันแน่น ไม่แล้วใจที่ตัวเองอ่อนระทวยเมื่ออยู่ใกล้ชิดกับเขาแบบนี้คราวนี้เธอสูญเสียความมั่นใจในการต่อต้านเขาเป็นอย่างมาก มองดูซูเจ๋ออมยาคำใหญ่มาอีกแล้ว ยาที่ทั้งเหม็นทั้งขมจนแม้แต่คิ้วของเขาเองก็ขมวดด้วย แต่เขาก็ยังมุ่งตรงมาอยู่ดีเฉินเสียนไม่มีที่จะหลบ เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าว่า : “ตอนนี้ข้าคือผู้ปั่วย ท่านไม่ควรฉวยโอกาสในขณะที่ผู้อื่นตกอยู่ในอันตราย……อื้อ……”ซูเจ๋อไม่ปล่อยให้เธอได้มีโอกาสพูดต่อเมื่อเขาปั้อนยาคำหนึ่งเสร็จแล้ว เขาก็มองไปยังใบหูที่คุ้นเคยของเฉินเสียนพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “รู้ว่าตัวเองเป็นผู้ปั่วย ก็ควรจะตั้งใจดื่มยาดีๆ ท่านไม่ยอมดื่มยา ข้าจึงจำเป็นต้องปั้อนยาท่าน”แนวปั้องกันของเฉินเสียนถูกเขาตีจนพ่ายแพ้อย่างราบคาบเขามองดูยาน้ำที่อยู่ก้นถ้วย พยายามโอ๋เฉินเสียนว่า : “อาเสียนเด็กดี คำสุดท้ายแล้ว”ฟังเขาเกลี้ยกล่อมเธอเหมือนโอ๋เด็กที่ไม่ยอมกินข้าว มีทั้งความอดทนและ
