ความอ่อนโยน เฉินเสียนหัวใจสั่นระรัวสับสนมึนงงไปหมดอย่าว่าแต่มาขอให้เธอกินยาให้หายปั่วยเลย ถึงแม้เป็นยาพิษเธอเองก็ยินดีและเต็มใจจะดื่มมันด้วยซ้ำไปถึงแม้ท้ายที่สุดเธอจะถูกพิษของซูเจ๋อ และไม่อาจจะถอนตัวได้ เธอก็ไม่รู้สึกโกรธแค้นและเสียใจเลยแม้แต่นิดเดียว13
เฉินเสียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างแหบแห้ง : “ข้าดื่มเอง”แต่ในขณะที่เธอกำลังจะกลั้นใจดื่มยาเข้าไปนั้น ซูเจ๋อกลับเร็วกว่าเธออีกเก้ายกถ้วยยาซดเข้าไปในปากเขาจนหมดเฉินเสียนจ้องตาเขม็ง มองสีหน้าท่าทางที่สบายใจของเขา แล้วจ้องมองเธอด้วยสายตาพึงพอใจ ราวกับกำลังพูดว่า……ไหนว่าจะกินยาเอง? ก็มาสิเฉินเสียนถูกเขายัวะจนรู้สึกทั้งอยากหัวเราะและอยากร้องไห้ในเวลาเดียวกันเขาไปฝึกแกล้งคนอื่นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันยาแค่ถ้วยเดียวกลับต้องกินอย่างทุลักทุเลขนาดนี้ เหลือคำสุดท้ายแล้ว เฉินเสียนจะไม่ยอมให้ซูเจ๋อที่ทั้งไม่ได้ปั่วยและไม่ได้โดนพิษกลืนเข้าไปอย่างแน่นอนเธอจึงโน้มตัวไปหาเขา ในระหว่างที่กำลังหายใจรดกันอยู่นั้น เธอก็โน้มใบหน้าเข้าหาเขาด้วยตัวเอง ค่อยๆ ประกบลงบนริมฝีปากของซูเจ๋อยาคำนี้ใช้เวลาปั้อนนานกว่าครั้งไหนๆ เนิ่นนานจนเฉินเสียนรู้สึกสับสนงงงวยและวิงเวียนไปหมดในขณะที่เธอกำลังแยกออกจากซูเจ๋อนั้น ก็เห็นริมฝีปากของเขาที่แดงระเรื่อน่าหลงใหล และหางตาท่วมท้นไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่อ่อนไหวซูเจ๋อไม่อาจจะทำใจผละออกจากเธอได้ จึงเข้ามาประทับริมฝีปากจูบ
