เฉินเสียนกะพริบตาเบาๆ น้ำตาไหลพรากลงมาทันทีซูเจ๋อเอื้อมมือไปช่วยเธอเช็ดน้ำตา เขาพูดต่อไปว่า : “ท่านบอกว่าท่านเป็นคนประมาท ท่านไม่เอาไหน แต่เพราะความประมาทและความเฉียบขาดของท่านที่คอยรบกวนข้า จึงทำให้ข้าประสบความสำเร็จ และทำให้ข้าบรรลุผลสมดังปรารถนา”เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาบางว่า : “หากไม่ใช่ท่านที่คอยอยู่ดูแลมาโดยตลอดและหนีกลับมาตามอำเภอใจแบบนี้ ข้าก็คงจะยอมแพ้และยอมปล่อยมือจากเจ้าน่องน้อยไปแล้ว นั่นไม่ใช่แค่ความเสียใจทั้งชีวิตของท่าน แต่อาจเป็นความเสียใจทั้งชีวิตของข้าด้วย”“อาเสียน ข้าควรขอบคุณท่านถึงจะถูก ที่ทำให้ข้ารับรู้ว่ารักแท้นั้นมีค่าแค่ไหนวันข้างหน้า ข้าจะไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆ แบบนี้อีก ข้าถูกเหตุผลเหล่านี้กักขังหน่วงเหนี่ยวมานานหลายปี ใช้ความรู้สึกบ้างเป็นครั้งคราว ก็คงไม่เป็นไรกระมัง”เฉินเสียนสูดลมหายใจเข้าลึก แต่ก็ไม่อาจควบคุมเสียงสะอื้นในลำคอได้“ท่านมีความจริงใจมั่นคงและเลือดที่ร้อนระอุ นั่นเป็นสิ่งที่ข้าไม่มี เวลาที่ไม่มีท่านอยู่ด้วย หัวใจของข้าก็เหมือนผิวน้ำที่ไร้ซึ่งชีวิต ไร้ซึ่งความหวังและความต้องการใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ว่าใครก็ถูกข้านับเข้าบัญชีไปเสียหมด ข้าที่มีชีวิตอยู่แบบนั้นไม่สู้อยู่บนความจริงเหมือนเช่นตอนนี้หรอกหรือ”2
น้ำเสียงของเขาเหมือนสามารถสะกดใจคนได้ : “ท่านในแบบที่ข้าคาดหวังหากท่านไม่ใช่แบบที่ข้าชอบที่สุด ไยข้าจึงจมปลักลุ่มลึกจนไม่อาจถอนตัวแบบนี้ได้เล่า”แววตา
