ของเขาเปือนรอยยิ้มเล็กน้อย : “ท่านมีช่วงเวลาที่เหี้ยมโหดและเด็ดขาด และมีช่วงเวลาที่อ่อนโยนดุจสายน้ำ ท่านไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบเกินไป แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ไม่อย่างนั้นข้าที่ถูกท่านพูดออกจากปากเสมอ ว่าเป็นคนที่ดีที่สุด บุรุษที่หมื่นลี้เลือกเพียงหนึ่ง ยังมีที่ใช้ประโยชน์อื่นใดอีกล่ะ?”เฉินเสียนยิ้มทั้งน้ำตา : “พูดจนจบ ท่านก็ยังไม่ลืมที่จะชมตัวเอง”“ข้าเพียงแค่หยิบยกคำพูดของท่านมาใช้” ซูเจ๋อพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบา :“พูดมามากมายขนาดนี้ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วท่านต้องการจะสื่ออะไร”เฉินเสียนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เธอมุดหน้าพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ก็ไม่มีอะไร เพียงแค่รู้สึกว่าท่านเป็นคนที่ดีมาก ดีจนไม่ควรเพียงแค่ชื่นชม ควรจะสักการะเคารพบูชาด้วยซ้ำ มันจึงทำให้ข้ารู้สึกว่าตัวเองต้อยต่ำ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าความแตกต่างระหว่างท่านกับข้ายิ่งอยู่ก็ยิ่งไกลห่างออกไป ไม่คู่ควรกับท่านเลย”แววตาของซูเจ๋อมืดมนลงในทันที เขาเลิกคิ้วขึ้นสูง พร้อมกับพูดขึ้นว่า :“หากข้าปล่อยให้ท่านพูดต่อไป ไม่รีบเปลี่ยนเป็นฝั่ายได้เปรียบ สุดท้ายแล้วข้าก็คงถูกท่านปล่อยมือจากไปหรืออย่างไร?”เฉินเสียน : “……”ซูเจ๋อพูดขึ้นต่อว่า : “พูดอยู่กับปากว่าข้าดีอย่างโน้นดีอย่างนี้ แต่ท่านยังทำเรื่องที่ดีแต่ต้นแล้วปล่อยปลายทิ้ง มันแตกต่างจากคนที่ไร้หัวใจตรงไหนกัน?”3
เฉินเสียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หดหู่ : “นี่……ท่านอย่าพูดให้มันดูแย่ขนาดนั้นได้หรือ
