ายใน แต่ร่างกายของเฉินเสียนนั้นไม่รับ ดื่มไปไม่นานก็มีอาการไม่พึงประสงค์ แล้วก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดสีสดหลังจากนั้นก็ไม่มีหมอคนไหนกล้าตัดสินชี้ขาดกับอาการของเธอแล้วจ่ายยาตามใจอีกเลยคนภายนอกรู้เพียงว่าองค์หญิงจิ้งเสียนนั่นป่วยเป็นโรคประหลาด ต่างพากันเศร้าโศกเสียใจ มีเพียงคนที่ดูแลใกล้ชิดเฉินเสียนเท่านั้นที่รู้ว่าจริงๆแล้วมันไม่ใช่เช่นนั้นสุขภาพร่างกายของเฉินเสียนดีมาโดยตลอด อวี้เยี่ยนรู้สึกมีอะไรผิดปกติ อวี้เยี่ยนรู้ว่าหลังจากเฉินเสียนได้รับคำเชิญจากเฮ่อโยวแล้วจากนั้นก็เกิดเรื่องขึ้นเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเฮ่อโยวอย่างแน่นอนอวี้เยี่ยนโกรธมาก ใช้ช่วงเวลาที่แม่นมซุยกำลังดูแลเฉินเสียนอยู่นั้น วิ่งออกจากจวนไปหน้าประตูจวนของเฮ่อเซียง ตะโกนเสียงดังว่า “เฮ่อโยว！เฮ่อโยวออกมา！ข้ารู้ว่าต้องเป็นท่านที่ทำร้ายองค์หญิงให้เป็นเช่นนี้！ท่านทำอะไรกับองค์หญิงกันแน่！”อวี้เยี่ยนร้องโวกแวกโวยวายอยู่หน้าจวน หลีกไม่ได้ที่จะทำให้มีคนพากันมามุงดู1236
ทหารยามไม่สามารถปล่อยให้นางเข้าไปหาเฮ่อโยวได้ จึงพยายามขับไล่นางออกไป“เฮ่อโยวหล่ะ！ให้เขาออกมา！”ทหารยามหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “มีคุณชายน้อยที่ไหนกันที่คนรออย่างเจ้าอยากพบก็พบได้ ！เจ้ารีบไปซะ ไม่อย่างนั้นจะถูกโบย！”อวี้เยี่ยนคลั่งคล้ายคนเป็นบ้า ทั้งดิ้นรนต่อสู้ทั้งตะโกนเรียก “ข้ามาเพื่อแก้แค้น คนใจร้ายใจดำ! ข้ารู้ว่าต้องเป็นท่านแน่นอน ที่ทำให้องค์หญิงของข้าเป็นเช่
