นนี้! ท่านลืมไปแล้วหรือว่าตอนที่ท่านเป็นคนเร่ร่อนไม่มีที่อยู่ ตอนข้างถนนนั้นใครกันที่เป็นคนช่วยท่านไว้! พวกเจ้าปล่อยข้า!”ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นที่ได้ยินไม่รู้ว่าหมายถึงอะไรกันไม่นาน ก็มีคนหนึ่งลักษณะคล้ายกับเป็นผู้ดูแลรีบเดินออกมา แล้วตะโกนว่า“เจ้าสาวใช้ไม่มีมารยาท！เจ้ากล้าดีอย่างไรมาพูดเรื่องไร้สาระอยู่หน้าจวนอัครเสนาบดีเช่นนี้ ถ้าเจ้ายังพูดเหลวไหลอีก ข้าจะจับเจ้าส่งขุนนาง！”อวี้เยี่ยนพูดอย่างหยาบคายว่า “ก็ดี ข้าปรารถนาอยากจะไปพบขุนนางอยู่พอดี จะทำให้ทุกคนเห็นกันไปเลยว่า คุณชายน้อยของพวกเจ้าเป็นหมาป่าตาขาวที่เนรคุณคนขนาดไหน ！”“หญิงคนนี้พูดจาเหลวไหล ทหาร ไปปิดปากนางให้ข้าเดี๋ยวนี้！”อวี้เยี่ยนหันศรีษะหนีอย่างรวดเร็ว “เจ้ากล้าพูดไหมว่าไม่ใช่เขาที่เชิญองค์หญิงของข้าออกไป หลังจากองค์หญิงไปพบเขากลับก็มีอาการที่ไม่ดีแล้ว！นั่นเป็นเพราะเขาวางยาให้กับองค์หญิงของข้ายังไงหล่ะ！”ทหารยามจับนางอ้าปาก แล้วผ้ายัดใส่ปากนางเอาไว้1237
ผู้ดูแลพูดด้วยความโกรธว่า “เรื่องเหลวไหลสิ้นดี！คุณชายน้อยของข้าทุกวันก็ไปกลับแค่สถานที่ว่าราชการกับบ้านเท่านั้น สถานที่นอกเหนือจากนี้เขาไม่เคยไปที่ไหนอีก！คำสั่งของคุณชายน้อย ถ้านางยังไม่ยินยอมกลับไป ก็ให้จับนางโบยสักชุด แล้วค่อยส่งกลับไปที่ตระกูลฉิน！”วันนั้น อวี้เยี่ยนจึงถูกตีเกือบปางตาย สุดท้ายก็ถูกพากลับมาที่ตระกูลฉินแม้แต่คนใจเย็นสุขุมอย่างแม่นมซุยก็ยังต้องเช็ดนํ้าตาตั
