เฉยเมย นางหันหน้าแล้วเดินออกไปข้างนอกและพูดว่า “องค์หญิงโปรดรอสักครู่ บ่าวจะไปตักนํ้ามาให้องค์หญิงเพคะ!”เฉินเสียนมองไปที่ด้านหลังของอวี้เยี่ยน และรู้สึกได้อย่างไรว่าสาวใช้ของตัวเองกำลังจะถูกคนอื่นลักพาตัวไปไม่นานอวี้เยี่ยนก็ได้นำนํ้าที่ตักมา และเฉินเสียนยืนอยู่ใต้ชายคา บ้วนปากครั้งแล้วครั้งเล่าอวี้เยี่ยนพูดอยู่ว่า “องค์หญิง พอเถอะ ท่านล้างหลายรอบแล้วนะเพคะ…..หากล้างอีก บ่าวเกรงว่าหนังริมฝีปากของท่านจะถูกทำลายไป”เฉินเสียนพูดทั้งที่ยังอมนํ้าอยู่ในปาก “ไม่ได้ ข้ายังต้องล้างมันอีกรอบ”ขณะที่เฉินเสียนจัดการปัญหาในการชำระล้าง อวี้เยี่ยนก็เริ่มพูดพึมพำอยู่ข้างๆ “อันที่จริง บ่าวคิดว่าแม่ทัพหลังจากที่เขากลับเนื้อกลับตัวแล้วก็ดีเหมือนกันนะเพคะ”1181
เฉินเสียนไม่มีเวลามาสนใจ นางได้พูดอีกครั้ง “ไม่ใช่มีคำกล่าวที่ว่า คนเสเพลกลับตัวใหม่ แม้แต่ทองคำก็ไม่อาจจะแลกได้หรือเพคะ ท่านแม่ทัพได้กลับใจแล้วนั้นเป็นทองพันตำลึงก็หาซื้อไม่ได้”“ตอนนี้แม่นางหลิ่วไม่อยู่แล้ว มีเพียงองค์หญิงที่เป็นภริยาเองเพียงคนเดียวและแม่ทัพก็อุทิศตนเพื่อองค์หญิงมาก บ่าวรู้สึกว่ายังไงก็ดีกว่าคนข้างนอกบางคน……”เฉินเสียนบ้วนนํ้าออก หันหน้าเหลือบตามองอวี้เยี่ยน อวี้เยี่ยนกระอึกกระอักจะหยุดก็ไม่ใช่ จะพูดต่อไปก็ไม่เชิงเฉินเสียนเลิกคิ้วพูดว่า “ฉินหรูเหลียงดีขนาดนั้นเลยหรือ?”เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ อวี้เยี่ยนอารมณ์มาแล้วและพูดว่า “ไม่ใช่เช
