เฉินเสียนโค้งมุมริมฝีปากแล้วพูดอย่างขบขัน “ฉินหรูเหลียง ซุปนี้คือท่านเป็นคนนำมา ท่านโกรธอะไร?”ฉินหรูเหลียงพูดทีละคำ “ใน ซุป นี้ ข้า ได้ ใส่ หลีหลู เมื่อวาน ข้านำมา ไม่เพียงแค่โสม ด้านล่างของโสม ยังมีหลีหลู”แววตาเฉินเสียนได้เข้มขึ้น แล้วเลิกคิ้วพูดว่า “หลีหลูหรือ ก็ไม่ใช่สมุนไพรบำรุงร่างกายรึ ตุ๋นอยู่ในซุปได้บำรุงร่างกายไง”“ท่านไม่ใช่รู้การแพทย์หรอกหรือ ท่านจะไม่รู้รึว่าหลีหลูตุ๋นเข้ารวมกันกับโสมในซุป มันจะเกิดผลอะไรขึ้น?”“ผลอะไร?”เฉินเสียนถามฉินหรูเหลียงเม้มปากแล้วพูดด้วยนํ้าเสียงแผ่วเบาว่า “เมื่อวานข้ากลับมาจากวังหลวง แล้วข้าไปร้านยาและถามถึงโสมกับหลีหลูรวมกัน จะไม่ช่วยบำรุงแล้วยังจะเป็นพิษอีกต่างหาก ถึงแม้ว่าพิษนี้ไม่ได้คร่าชีวิตขึ้นทันที แต่สามารถทำลายอวัยวะภายในของคนได้ จะทำลายจนกว่าอวัยวะภายในจะหมดแรงและตายในที่สุด”เฉินเสียนได้ฟังไม่ได้แปลกใจ เพียงแค่พูดว่า “องค์จักรพรรดิต้องการให้ท่านวางพิษคร่าชีวิตข้า?”“ไม่ใช่วางพิษคร่าชีวิตท่าน แต่ทำให้ท่านป่วยตาย”ฉินหรูเหลียงพูด “เพียงแค่ให้ท่านป่วยตายในจวนแม่ทัพ เรื่องต่างๆ ก็จะคลี่คลาย!”1173
เฉินเสียนมองดูฉินหรูเหลียง นิ้วเคาะไปที่โต๊ะ พูดว่า “แล้วทำไมทันไม่ทำตาม นี้ไม่ใช่ท่านกำลังขัดต่อคำสั่งหรือ? ไม่อยากเป็นแม่ทัพใหญ่แล้ว? ไม่ต้องการอนาคตที่สดใสของท่านแล้วรึ?”เฉินเสียนเลิกคิ้วพูดต่อ “ทำไมข้าถึงไม่ตื่นตัว? ท่านกำลังโทษข้าที่ไม่ระวังท่าน
