อยู่หรือเปล่า? หากข้าอยากจะระวังท่าน ท่านจะดีใจใช่หรือไม่?”ฉินหรูเหลียงกลั้นหายใจไว้ที่หน้าอก และรู้สึกอึดอัดมากตอนนี้เขาไม่รู้ด้วยซํ้าว่า ควรให้เฉินเสียนต้องระวังกับตัวเองหรือไม่ต้องระวังดูเหมือนจะระวังตัวกับเขา ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำให้คนรู้สึกน่ายินดีนักเฉินเสียนรู้สึกขบขันเล็กน้อย “เมื่อวานเพิ่งนำโสมกลับมา และวันนี้ได้นำตุ๋นซุปส่งมาที่นี่ โสมขององค์จักรพรรดิ ข้ากล้ากิน? ข้าไม่ได้ตั้งใจจะดื่มซุปไก่ของท่านตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แม้จะดื่มเข้าไปก็ไม่ได้ตั้งใจจะกลืนลงไป พูดไป ข้าแต่คิดว่าแม้เผลอไปจิบไปแค่คำเดียว ก็ไม่อาจจะคร่าชีวิตของข้าไปทันที มิอย่างนั้นข้าคงต้องตายหลังจากดื่มซุปโสมที่จักรพรรดิให้มา การแพร่กระจายออกไปสู่โลกภายนอกนั้นมันจะไม่แปลกเกินไปหรอกหรือ?”ฉินหรูเหลียงได้อึ้งอีกครั้ง อารมณ์โกรธเมื่อครู่ยังไม่หาย และอารมณ์โกรธตอนนี้ได้เพิ่มขึ้นมาอีกแล้วจริงๆ แล้ว เฉินเสียนยังคงมีความระแวดระวังต่อเขา ยิ่งทำให้เขาไม่สบายใจฉินหรูเหลียงพูด “ดังนั้น ท่านทำเช่นนี้เพียงเพื่อที่จะหยั่งเซิงข้า?”“ก็ไม่ใช่แค่หยั่งเซิงท่านทั้งหมด เพียงเพื่อเป็นบันไดให้ท่านได้หลีกเลี่ยงความลำบากใจด้วย”1174
เฉินเสียนพูดว่า “เมื่อครู่นี้หากท่านไม่ห้ามข้าไม่ให้ดื่มซุปนั้น ท่านไม่ต้องพูดให้ชัดเจน ข้าเองก็รู้จุดยืนของท่านอย่างแน่ชัดแล้ว ท่านข้ามีการยืนหยัดของตัวเอง และซุปไก่ชามหนึ่งถือเป็นการสิ้นสุดความสัมพันธ์ระหว่า
