นหรูเหลียงหยุดเท้า และเงยหน้ามองไปที่ห้องทานอาหารที่อยู่ไม่ไกล ด้วยแสงไฟสีเหลืองที่เลอะเลือน จู่ๆ ในหัวใจเขาก็รู้สึกอบอุ่น รู้สึกอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนที่นี่คือบ้านของเขา ไม่ว่าเขาจะกลับดึกแค่ไหน ก็มีคนที่จวนรอเขากลับมาทานอาหารเย็นเมื่อหลิ่วเหมยอู่ยังอยู่ในจวนหลังนี้ นางรู้ว่าเขายังคงทำงานอยู่ข้างนอก เมื่อถึงเวลาอาหารคํ่าก็ไม่รอเขาที่ห้องอาหาร ทั้งยังให้นำอาหารเย็นไปส่งให้เรือนสวนดอกพุดตาน หลังจากที่รอฉินหรูเหลียงกลับมา เขาก็ไปหานางที่เรือนสวนดอกพุดตานทันทีเขาเคยมอบความอ่อนโยนและความรักทั้งหมดให้กับหลิ่วเหมยอู่ แต่ความอบอุ่นของครอบครัว คือเฉินเสียนมอบให้กับเขาเขาไม่เคยรักและทะนุถนอมมาก่อน และเขาอาจจะไม่มีโอกาสที่จะได้รักและทะนุถนอมอีกต่อไปเลยฉินหรูเหลียงก้าวเท้า และเดินเข้าไปที่ห้องทานอาหารเฉินเสียนไม่ได้นั่งที่โต๊ะอาหาร แต่นั่งยองๆ อยู่หน้าเตามีกะละมังใบหนึ่งต้มนํ้าอยู่บนเตา และกาเหล้าอยู่ในนํ้า ทันทีที่ฉินหรูเหลียงเข้ามา จึงได้กลิ่นหอมจางๆ ของเหล้าที่โชยออกมา1168
เฉินเสียนเงยหน้าเห็นเขากลับมาแล้ว ได้กวักมือเรียก “รีบเข้ามา วันนี้อากาศเย็น ข้าเลยอุ่นเหล้าให้ท่าน ท่านดื่มเหล้าไหม? ไม่ดื่มยังมีชาร้อนๆ ดื่มเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น”ฉินหรูเหลียงพูด “ข้าดื่ม”เฉินเสียนลุกขึ้น แล้วพูดกับอวี้เยี่ยน “ไปเรียนคนที่ครัวนำอาหารมา”สักพัก อาหารร้อนๆ ถูกนำไปวางไว้บนโต๊ะ และไม่ได้เตรียมมามากมา
