ลกหน้าเข้ามาไม่น้อยถึงแม้จะอยู่ในเขตสวนสระวสันตฤดูก็พยายามให้เบาเสียงเข้าไว้ ซึ่งเรื่องนี้ต่างรู้กันดีในสวนสระวสันตฤดู หากแต่ไม่เคยประกาศออกไปเฉินเสียนเดินขึ้นไปพร้อมกับปัดเกร็ดหิมะออก แล้วยืนผลักประตู แต่สมองยังคงเต็มไปด้วยภาพของเขาเธอหัวเราะอย่างกับไม่รู้อะไร กล่าวเสียงอ่อนโยนน่◌ุมนวล “ใช่แล้ว วันนี้ข้าเจอเขาด้วย”อวี้เยี่ยนมองริมฝีปากแดงของเฉินเสียนก็นึกถึงอะไรบางสิ่งบางอย่าง นางทั้งอายทั้งร้อนใจปะปนกับความจนปัญญา กล่าวว่า “องค์หญิงกลับมาที่นี่ก็ไม่ควรไปพบเขาอีกนะเพคะ”ไม่ควรไปหา ทว่าจะให้เธอปล่อยวางความรักได้อย่างไร?อวี้เยี่ยนคงเข้าใจแม่นมซุยกับซูเจ๋ออะไรผิดเป็นแน่ แต่บุรุษที่เธอหมายมั่นแล้ว อนาคตก็จะไม่เปลี่ยนแปลงเด็ดขาดเธอคิดว่าอวี้เยี่ยนก็จะเข้าใจจุดนี้ไม่ช้าก็เร็ว1160
