เรื่องผิดมหันต์เฉินเสียนมองอวี้เยี่ยนปราดหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ช่วงนี้เจ้าชอบเข้าใจเอ่อร์เหนียงผิดนะ นางทำอันใดให้เจ้าไม่พอใจหรือเปล่า?”เบื้องหน้าก็คือสวนสระวสันตฤดู ยามนี้หากอวี้เยี่ยนมีความในใจก็สามารถบอกเธอได้โดยลำพังนางเงียบได้สักพัก แต่กลับกล่าวเพียงว่า “บ่าวแค่ถือสาที่นางเป็นคนข้างกายใต้เท้าซูเพคะ”ท่าทางยิ้มแย้มของเฉินเสียน เมื่อผิวขาวริมฝีปากแดงระเรื่ออยู่ภายใต้แสงหิมะ ช่างงดงามเหลือเกินอวี้เยี่ยนกระทืบเท้าด้วยความร้อนรนเล็กน้อย “องค์หญิงอย่าได้ชะล่าใจเชียวนะเพคะ ไม่แน่พวกเขาอาจจะมีเป้าหมายแอบแฝงก็เป็นได้นะเพคะ”เมื่อกล่าวจบ อวี้เยี่ยนก็สังเกตเห็นสิ่งอื่น จ้องมองแล้วถามเฉินเสียนอย่างตะลึงงัน “ริมฝีปากองค์หญิงเป็นอันใดเพคะ?เหตุใดถึงบวมแดงเช่นนี้”1159
เฉินเสียนยกเท้าเดินไปยังด้านหน้า กล่าวอย่างจริงจังว่า “ใช่หรือ คงร้อนในกระมัง”อวี้เยี่ยนรีบตามหลังมาติดๆ พลางกล่าวว่า “ลักษณะนี้จะเป็นร้อนในได้หรือตอนออกไปยามเช้าไม่ได้เป็นเยี่ยงนี้นี่เพคะ อันนี้คือ……”อวี้เยี่ยนมองออก แต่กลับเขินอายไม่กล้าเอ่ยหลังเข้ามาในเรือน อวี้เยี่ยนยังคงถามเจื้อยแจ้วไม่หยุด “องค์หญิงวันนี้ได้พบเจอคนผู้นั้นใช่หรือไม่?”แม่นมซุยที่อยู่ในเรือนรีบเข้ามาต้อนรับ พลางกล่าวว่า “อวี้เยี่ยนระวังถ้อยคำให้ดี หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง”อวี้เยี่ยนรีบหุบปากยามนี้แม้ในจวนแม่ทัพจะไม่มีแม่นางหลิ่วคอยรังควานแล้ว แต่ก็มีข้ารับใช้แป
