้าประตู”“หากวันนี้นางไม่ตามไปที่ตลาดสด พ่อบ้านอาจไล่นางออกไปไม่สำเร็จ ตอนนี้ดีเลย พวกเรากลับมาแล้วก็ไม่ให้นางเข้าประตูเสีเลย” อวี้เยี่ยนกล่าวถอนหายใจว่า “ยามนี้ถือว่านางได้รับกรรมที่ตัวเองก่อไว้แล้ว” อวี้เยี่ยนเบะปากพลันกล่าวว่า“วันนี้หลังจากที่องค์หญิงหายไป บ่าวเสนอให้ทิ้งแม่นางหลิ่วไว้ด้านนอกเสียเลยนางจะได้ไม่ต้องร้องไห้อาละวาดเมื่อกลับมาถึง แต่เอ้อร์เหนียงไม่ยอม คล้ายกับยังรู้สึกเห็นใจแม่นางหลิ่วอยู่”เฉินเสียนหรี่ตากล่าว “เอ้อร์เหนียงทำเช่นนี้ถูกแล้ว พาคนกลับมาแล้วให้พ่อบ้านไล่ต่อหน้าทุกคนมันเหมาะสมกว่าทิ้งไว้ด้านนอกเยอะ เมื่อเป็นเช่นนี้หากนางเกิดเรื่องอันใดขึ้นก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบของพวกเจ้าแล้วละ”มิฉะนั้น หากทิ้งไว้บนท้องถนนจนเกิดเรื่อง จากที่เป็นฝ่ายมีเหตุมีผลก็จะกลายเป็นไร้เหตุผลได้1158
อวี้เยี่ยนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “บ่าวรู้หลักการพวกนี้เพคะ เพียงแต่วันนี้องค์หญิงหายไปครึ่งวัน เอ่อร์เหนียงก็ไม่ร้อนใจ ยังปลอบใจบ่าวไม่ให้เป็นห่วงอีกไม่รู้ว่าเอ่อร์เหนียงไม่ร้อนใจจริงๆหรือไม่เป็นห่วงเลยสักนิดกันแน่เพคะ?”เฉินเสียนเลิกคิ้ว เธอรู้ว่าเอ่อร์เหนียงทำอะไรมักจะเหมาะสมเสมอ ยิ่งไปกว่านั้นนางเป็นคนของซูเจ๋อ เฉินเสียนจึงเชื่อใจอย่างไร้ข้อสงสัยวันนี้เธอแยกตัวจากกลุ่มที่ถนนอย่างเร่งด่วน แม่นมซุยคงสายตาดี อาจจะรู้ว่าเธอไปหาผู้ใด จึงไม่ได้ถามไม่ได้เอ่ย เพียงทำตามคำสั่งของเธอเฉยๆอันนี้ก็ไม่ใช่
