ดวงตาเฉินเสียนสว่างแวววาว จ้องสตรีเจ้าบ้านอย่างจดจ่อสตรีเจ้าบ้านกล่าวว่า “กระไร คืนนี้จะออกจากเมืองเลยใช่ไหม? รอให้เขากลับมา ข้าจะลองคุยกับเขาดู ไม่รู้เขาจะทำได้หรือเปล่า?”เฉินเสียนไม่อาจบดบังความดีใจบนใบหน้าได้ กล่าวกับสตรีเจ้าบ้านว่า “ไม่ปิดบังฮูหยิน พวกเขาจะออกจะเมืองจริงๆ แต่ไม่ใช่ตอนนี้”“งั้นตอนไหน?”เฉินเสียนกล่าว “ข้ายังมีบุตรชายอีกคนที่ถูกคุมตัวไว้”“หา?พวกท่านมีบุตรชายแล้วหรือ ข้าดูไม่ออกเลย” สตรีเจ้าบ้านถาม “เด็กอายุกี่ขวบแล้ว?”“หนึ่งขวบกว่า” เฉินเสียนกล่าว “ล้วนเป็นมารดาด้วยกัน นายหญิงคงเข้าใจหัวอกข้า ข้าไม่มีทางทิ้งบุตรชายแล้วหนีตามเขาไปเองแน่นอน”“ใช่ ใช่ อย่างไรเสียก็เป็นเนื้อที่หล่นมาจากท้อง” สตรีเจ้าบ้านถอนหายใจ“ลูกพวกท่านอายุหนึ่งขวบแล้ว เหตุใดผู้ใหญ่สองตระกูลยังไม่เห็นชอบให้พวกท่านอยู่ด้วยกันอีก? อย่างนี้ถือว่าบาปนะเนี่ย”สตรีเจ้าบ้านเข้าใจผิดคิดว่าเด็กคือลูกของเฉินเสียนกับซูเจ๋อ เฉินเสียนฟังแล้วใจสั่นด้วยความหวาดหวั่น1149
เฉินเสียนรู้ว่าอนาคตข้างหน้าซูเจ๋อยอมเป็นบิดาของเจ้าน่องน้อย แต่ไม่เคยคาดเดาว่าซูเจ๋อจะเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดหรือเปล่า เธอไม่สืบสาวหาความจริง อ้างว่าปล่อยวางเรื่องนี้แล้ว ทว่าความจริงก็คือกลัวผลจะไม่เป็นดังที่คาดหวังไม่ว่าใครเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดเจ้าน่องน้อย เจ้าน่องน้อยก็ยังคงเป็นบุตรชายของเธออยู่ดีเพียงแต่ตัวเองคิดเช่นนี้ ส่วนคนอื่นก็คิดไปอีกทางเฉินเ
