เด็กถามด้วยความสงสัย “ข้ารู้เพียงว่ามองคนอื่นเข้าห้องนํ้าจะเป็นตากุ้งยิงมองพวกท่านเล่นกันก็เป็นตาก้◌ุงยิงได้หรือ?”เฉินเสียนเห็นรอยยิ้มจากมุมปากของซูเจ๋อ ซึ่งต่างจากปกติที่มักจะทำเหมือนคล้ายมีคล้ายไม่มี ส่วนตอนนี้เธอสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ประหนึ่งรอยยิ้มที่เมื่อแล้วเป็นต้องหลงใหลด้วยความว้าว่◌ุนใจเฉินเสียนหลงเสน่ห์รอยยิ้มของเขาจนลืมตอบคำถามมารดาเด็กออกมาดึงหูบุตรชายเข้าห้องอีกครั้ง พลางกล่าวว่า “บอกให้เจ้าไม่ต้องออกมา ทำการบ้านเสร็จหรือยัง?”ผ่านไปสักพัก สตรีเจ้าบ้านใส่ผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกมา กล่าวกับเฉินเสียนและซูเจ๋ออย่างเป็นมิตร คงเป็นเพราะรับเงินไปไม่น้อยจึงรู้สึกเกรงใจ กล่าวว่า “ดูเวลาแล้วพวกท่านคงจะยังไม่ได้กินอาหารเที่ยง หากพวกท่านไม่รังเกียจ ข้าจะทำอาหารเรียบง่ายให้ทาน?”เฉินเสียนตอบเต็มปากว่า “งั้นก็รบกวนฮูหยินแล้ว”ขอเพียงได้ชิดใกล้ซูเจ๋อ เธออยากอยู่ที่เรือนนี้ต่ออีกหลายวันเลยทีเดียวเฉินเสียนมองซูเจ๋อแล้วช่วยเขาจัดแจงอาภรณ์ พลางยิ้มจางๆ “ท่านล่ะ ย่◌ุงไหม จะอยู่ทานอาหารเที่ยงไหม?”แววตาซูเจ๋อเปล่งประกายด้วยความสุขและครึ้มอกครึ้มใจ กล่าวว่า “หิวบ้างแล้วเช่นกัน”1143
สตรีเจ้าบ้านเข้าครัว จึงไม่มีเวลาดูแลบุตรชาย ได้ยินมาว่าสามีนางออกไปรับจ้างทำงานด้านนอก เวลาพลบคํ่าถึงจะกลับมาในเรือนอากาศหนาว เด็กน้อยจึงเอาโต๊ะเก้าอี้มาตั้งที่ลานบ้าน พลางนั่งตัวตรงทบทวนตำราเขาอ่านบทเรียนมั่ว
