อากาศหนาวเหน็บยิ่งนัก หากปล่อยให้นางหนาวตายอยู่ด้านนอก คงจะยิ่งยุ่งกันใหญ่ เจ้าไปเช่นเรือนหลังเล็กๆให้ท่านอาศัยเป็นพอ ต่อจากนี้นางจะทำเยี่ยงไรก็สุดแล้วแต่นางปรารถนา จวนแม่ทัพก็ไม่แทรกแซงอีกต่อไป”พ่อบ้านตอบ “ขอรับ บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ขอรับ”เฉินเสียนเดินผ่านลานบ้านเบื้องหน้ามาถึงตรงกลางเรือน ซึ่งยังไม่ถึงสวนสระวสันตฤดูพลันเห็นอวี้เยี่ยนวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นเฉินเสียนนางก็ทั้งดีใจทั้งอุทานกล่าวว่า “องค์หญิงไปไหนมา เหตุใดเพิ่งกลับมายามนี้”เที่ยงนี้หลังจากดูหลิ่วเฉียนเฮ้อรับโทษตามอาญาเสร็จ เฉินเสียนก็หนีไปโดยทิ้งพวกนางไว้ตรงนั้น โดยไม่รุ้ว่าควรไปตามหาที่ไหนดี ยามนั้นอวี้เยี่ยนเป็นห่วงจะเป็นจะตายอวี้เยี่ยนดึงเฉินเสียนพลางเอ่ยด้วยดวงตาแดงกํ่า “ผู้คนในท้องถนนมากมายหากองค์หญิงไปแล้วเกิดอันตรายขึ้นจะทำเยี่ยงใด โชคดีที่กลับมาแล้ว”1157
มือนางที่ดึงเฉินเสียนรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล พลางกล่าวว่า “องค์หญิงเสื้อคลุมท่านล่ะเพคะ? เหตุใดจึงสวมอาภรณ์บางๆกลับมาเช่นนี้เพคะ?”เฉินเสียนกล่าว “ระหว่างทางพบเจอแม่นางคนหนึ่ง รู้สึกถูกชะตาจึงมอบให้นาง”“แต่องค์หญิงก็หนาวกลับมาไม่ได้เพคะ” อวี้เยี่ยนกล่าวด้วยความเป็นห่วงเฉินเสียนยกมุมปากกล่าวว่า “วางใจเถอะ ข้ายังไม่หนาว”“หิมะตกหนักปานนี้ พวกเรารีบเข้าเรือนเถอะเพคะ” อวี้เยี่ยนกล่าวระหว่างทาง “องค์หญิงเพคะ ตอนที่ท่านกลับมาเห็นแม่นางหลิ่วบ้างไหมเพคะ?”“ร้องไห้อยู่หน
