ข้าอันใด?”“ขอร้องท่านให้ข้าเข้าไปด้วย……”เฉินเสียนตอบเสียงเรียบ “นี่เหมือนไม่ใช่ธุระของข้า ให้นึกถึงยามที่ท่านไล่ข้าออกไปสิ เช่นนั้นท่านก็จะไม่โดดเดี่ยวเหงาหงอยแล้ว”สิ้นเสียงเธอคิดจะสาวเท้าเข้าจวน เสียดายที่หลิ่วเหมยอู่ดึงปลายกระโปรงเธอไม่ยอมปล่อยสีหน้าเฉินเสียนเย็นเยียบ ยกเท้าเหยียบมือหลิ่วเหมยอู่หลิ่วเหมยอู่รู้สึกเจ็บแปลบจำต้องคลายมือออก เฉินเสียนจึงเข้าไปภายในจวนอย่างสบายกายสบายใจซึ่งเวลานี้พ่อบ้านกำลังทำงานในบริเวณลานบ้านพอดี เมื่อเห็นเฉินเสียนกลับมาก็รีบเข้าไปกล่าว “องค์หญิงปลอดภัยกลับมาได้ในที่สุดนะขอรับ ท่านแม่ทัพไม่เห็นองค์หญิงกลับมาหลังจากที่ท่านกลับมาถึง จึงออกไปตามหาท่านแล้วขอรับ”เฉินเสียนชะงัก พลางกล่าวว่า “เขาออกไปตามหาข้า? ออกไปเมื่อใด?”พ่อบ้านกล่าวว่า “ออกไปได้สักพักแล้วขอรับ ท่านขี่ม้าไปขอรับ”เฉินเสียนไม่ได้เจอหน้าฉินหรูเหลียงระหว่างทางเลย1156
เฉินเสียนกล่าว “งั้นท่านสั่งให้ข้ารับใช้ไปดูที่ถนนสองคน หากเห็นท่านแม่ทัพก็เรียกให้เขากลับมาได้”“ขอรับ”พ่อบ้านเตรียมจะไปถ่ายทอดคำสั่ง เฉินเสียนกล่าวเสริมว่า “ช้าก่อน คนที่ร้องอยู่นอกประตู ท่านใช้คนไล่ไปด้วย”พ่อบ้านรู้สึกลำบากใจ กล่าวว่า “แต่ว่า……ท่านแม่ทัพแค่บอกให้ไล่นางออกไปแต่ไม่ได้บอกให้จัดการอย่างไร บ่าวไม่รู้ว่าควรไล่นางไปอยู่ที่ไหน”เฉินเสียนกล่าว “ด้านนอกเสียงดัง หากมีผู้คนพบเห็นก็จะกลายเป็นขี้ปากชาวบ้านได้ อีกอย่างยามนี้
