อวี้เยี่ยนพูดขึ้นด้วยความโกรธเคืองต่อว่า : “ถ้าจะให้พูดขึ้นมาแล้วล่ะก็ นางน่าขยะแขยงกว่าเซียงซั่นมาก เซียงซั่นมีจุดจบแบบนั้น แต่พอมาวันนี้ ท่านแม่ทัพกลับเพียงแค่ไล่นางไปเท่านั้นหม่อมฉันว่า ควรจะขายนางให้กับหอหมิงเย่ว์ หรือส่งนางไปอยู่รวมกับพี่ชายของนาง ก็ไม่เกินกว่าเหตุเลยแม้แต่นิดเดียว”“นี่คงจะเป็นความรู้สึกครั้งสุดท้ายที่ฉินหรูเหลียงมีให้กลับหลิ่วเหมยอู่กระมังยังไงเสียเรื่องของพวกเขา ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้า”เมื่อเรื่องนี้ผ่านไป ฉินหรูเหลียงก็ได้ประกาศกับคนในจวนของท่านแม่ทัพ ว่าตั้งแต่นี้เป็นต้น หลิ่วเหมยอู่ไม่ใช่นายหญิงรองของจวนท่านแม่ทัพอีกต่อไปสำหรับเรื่องนี้ เขาไม่ได้โยนหนังสือการหย่าร้างให้กับหลิ่วเหมยอู่ต่อหน้าสาธารณชน ก็ถือว่าเป็นการไว้หน้ามากแล้วในเมื่อหลิ่วเหมยอู่ไม่ใช่นายหญิงรองอีกแล้ว ก็ควรจะออกจากจวนท่านแม่ทัพไปเพียงแต่ว่านางยังคงคิดถึงการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ นางยังคงมีร่องรอยของภาพลวงตาเกี่ยวกับฉินหรูเหลียง ที่คิดว่าฉินหรูเหลียงจะกลับใจ และเปลี่ยนใจกลับมาให้โอกาสนางอีกครั้งหลิ่วเหมยอู่ไม่ยอมออกจากสวนดอกพุดตานไป แต่ก็ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนก่อนหน้านี้1110
ขณะที่พ่อบ้านได้เชิญหลิ่วเหมยอู่ออกจากจวนไปนั้น จู่ๆ นางก็ถือกรีชจี้ไปที่คอของตัวเองด้วยมือที่สั่นเทา พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “หากพวกเจ้าจะไล่ข้าไป ข้ายอมตายที่นี่เสียยังดีกว่า!”พ่อบ้านเองก็ไม่อยากที่จะเอาชีวิตของคน
