ที่เป็นของข้า สุดท้ายก็ถูกท่านคว้าไปมือเปล่า!”“ในที่สุดเรื่องระหว่างข้ากับท่านแม่ทัพก็บรรลุผล แต่เหตุใดท่านจึงยังอยู่จองล้างจองผลาญ! ข้าไม่ยอมให้ท่านปรากฏตัวต่อหน้าท่านแม่ทัพ ข้าไม่ยอมให้ท่านอยู่ในจวนแห่งนี้ ข้าต้องการให้ท่านหายไปตลอดกาล!”ความจริงแล้วนางเพียงแค่กลัวว่า ภายในก้นบึ้งของหัวใจของฉินหรูเหลียงจะยังมีตำแหน่งซึ่งเหลือว่างไว้เสมอสำหรับเฉินเสียนเพียงแต่หลิ่วเหมยอู่ไม่มีวันจะได้เห็นหรือได้สัมผัสตำแหน่งที่ว่านั้นนางกลัวว่าเมื่อเฉินเสียนกลับมา เธอจะกลับเข้าไปในหัวใจของฉินหรูเหลียงอีกครั้งฉินหรูเหลียงจะกลับมารักเฉินเสียนอีกครั้งแต่ข้อเท็จจริงในท้ายที่สุดก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ไม่ว่านางจะพยายามสักเพียงใด นางก็หลีกเลี่ยงผลลัพธ์ดังกล่าวไม่ได้ความพยายามอย่างอุตสาหะของนาง ท้ายที่สุดแล้วก็กลายเป็นเหมือนการเอาตะกร้าไปตักนํ้าและได้มาเพียงความว่างเปล่าหลิ่วเหมยอู่กล่าวว่า “เฉินเสียน ท่านแย่งชิงทุกอย่างไปจากข้า! นี่น่ะหรือที่ข้าไม่ควรเคียดแค้นชิงชังท่าน!”1101
เฉินเสียนกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันและเอ่ยว่า “จิตใจของเจ้าว้าวุ่น เจ้าพยายามทุกวิถีทางเพื่อทำลายมิตรภาพระหว่างข้ากับฉินหรูเหลียงให้แหลกสลายแต่ต่อมาเจ้ากลับมาโทษว่าข้าแย่งทุกสิ่งทุกอย่างมาจากเจ้า?”เธอเอ่ยอย่างใจเย็นว่า “เหมยอู่ ทำอะไรไว้ก็ย่อมได้รับสิ่งนั้นกลับคืน เจ้าไม่มีทางโชคดีไปตลอดหรอกนะ”หลิ่วเหมยอู่นํ้าตาไหลอาบหน้า เอ่ยอย่
