หลิ่วเหมยอู่ไม่เคยคาดคิดว่าฉินหรูเหลียงจะถามขึ้นมาเช่นนี้ จึงรู้สึกตกใจขึ้นมา แล้วโยนความผิดไปให้เฉินเสียน “ใช่ ……นางเรียกข้ามา……”“นางจะเรียกเจ้ามาทำไม？”ฉินหรูเหลียงยังถามอีกว่า “เจ้าบอกว่านางจะทำร้ายเจ้า แล้วทำไมเจ้าถึงยังมา？”หลิ่วเหมยอู่ที่กำลังงงจึงเงยหน้าเรียวของนางขึ้นมา ในตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวเทา“ท่านแม่ทัพ ท่านไม่เชื่อข้า？”ฉินหรูเหลียงหลับตาลง แล้วลืมตาขึ้นมา พูดด้วยนํ้าเสียงที่เก็บกดว่า“เจ้าบอกว่าเฉินเสียนจะฆ่าเจ้า แล้วกรรไกรที่เต็มไปด้วยคราบเลือด ถ้าเกิดว่านางลงมือทำจริงๆ บนมือต้องมีรอยเลือดจริงหรือไม่”พูดจบฉินหรูเหลียงก็มองไปทางเฉินเสียน แล้วพูดขึ้นว่า “โปรดยื่นมือของท่านมาให้ข้าดูหน่อยได้หรือไม่？”เฉินเสียนกระตุกคิ้วแล้วเอ่ยว่า “ข้ายินดีให้ความร่วมมือกับท่านแม่ทัพพิสูจน์ความจริง”ดังนั้นไม่ใช่แค่นาง อวี้เยี่ยนและแม่นมซุยก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกมา มือทั้งสามคู่นั้นสีขาวสะอาด ไม่มีคราบเลือดเลยแม้แต่น้อยฉินหรูเหลียงหันมองไปที่มือของหลิ่วเหมยอู่อีกครั้ง แล้วพูดเสียงตํ่าว่า “มีเพียงแต่มือของเจ้า ที่เต็มไปด้วยเลือดของเจ้าเอง”1068
ดวงตาของหลิ่วเหมยอู่สั่นเทา สีหน้าขาวซีด “ท่านแม่ทัพคิดว่า ข้าเป็นคนทำร้ายตัวเองด้วยมือของข้าเอง？”“แล้วมันจริงหรือไม่ เจ้ารู้อยู่แก่ใจไม่ใช่รึ？”หลิ่วเหมยอู่จุกอยู่ในลำคอ วันนี้เพิ่งจะได้รับรู้ถึงความเสียใจที่แท้จริง เสียงสะอื้นออกจากลำคอ มองไปทางฉินหรู
