เหลียงด้วยนํ้าตาขุ่นมัว “มันตั้งแต่เมื่อไหรกัน ที่ท่านไม่ยินดีเชื่อใจข้าแล้ว？แต่ก่อนท่านมักจะยืนอยู่ข้างๆข้าเสมอ”หลิ่วเหมยอู่มองไปที่เฉินเสียนอย่างหมดหวัง แล้วถามฉินหรูเหลียง “มันเป็นเพราะนางใช่ไหม？ท่านรักนาง แล้วจึงไม่รักข้า？”นางตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง “แต่ท่านคงจะยังไม่รู้ ทั้งหมดเป็นแผนที่นางตั้งใจวางไว้! ท่านแม่ทัพท่านรู้หรือไม่รู้กันแน่! ท่านคงจะไม่รู้ว่านางอำมหิตมากแค่ไหน นางชั่วร้ายมากแค่ไหน !”สายตาของฉินหรูเหลียงเต็มไปด้วยความโกรธ แต่ก็แฝงไปด้วยความผิดหวังอย่างมากเขาพูด “มาถึงตอนนี้ เจ้ายังจะไปโทษเฉินเสียนอีกรึ จริงๆแล้วคนที่ใจดำอำมหิตและชั่วร้ายอย่างนี้ ที่แท้เป็นเจ้าหรือนางกันแน่?”หลิ่วเหมยอู่สะเทือนใจ“ท่านแม่ทัพหมายความอะไร?”ฉินหรูเหลียงพูด “เจ้าบอกว่าข้าไม่เชื่อเจ้าแล้ว ใช่ แต่ก่อนมีเรื่องอะไรข้าก็มักจะยืนอยู่ข้างๆเจ้าเสมอ แต่เจ้ามักนำความเชื่อใจของข้าไปใช้ตามใจตัวเอง”เขามองไปที่หลิ่วเหมยอู่ “ตอนนี้ความเชื่อใจของข้าก็ถูกเจ้าใช้ไปจนหมดแล้ว”“ไม่ได้ทำ ……ข้าไม่ได้ทำ……”1069
“ตอนที่เจ้าแต่งงานกับข้า เจ้าใช้ช่วงเวลาที่ข้าไปออกราชการ ได้ทำลายใบหน้าของเฉินเสียน แล้วไล่นางออกจากบ้าน？”ฉินหรูเหลียงพูดขึ้นอย่างใจเย็นหลิ่วเหมยอู่มองอย่างดุร้ายไปที่เฉินเสียน แล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ท่านอย่าได้ฟังคำพูดเหลวไหลของนาง！ท่านกลับมาพร้อมนาง หรือว่าท่านแม่ทัพทิ้งเรื่องข้าไปหมดแล้ว？”ฉินหรูเหลียง
